Δευτέρα 27 Ιουνίου 2016

Ο Νίκος Μπογιόπουλος ΔΙΑΣΥΡΕΙ χωρίς έλεος τον Γ. Πρετεντέρη για τους ...ύμνους του υπέρ των ΄Αγγλων που ματοκύλησαν την Αθήνα

Προσθήκη λεζάντας

Μια απάντηση 
 στον Γιάννη Πρετεντέρη

Μια απάντηση στον Γιάννη Πρετεντέρη και στις απόψεις του που υμνούν τους Άγγλους που προκάλεσαν τόσα δεινά και φρικαλεότητες στον τόπο μας στη δεκαετία του 1940 και τους ταγματασφαλιτες - σφαγείς του λαού, έδωσε ο Νίκος Μπογιόπουλος.

Διαβάστε το άρθρο του:


Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο κ. Πρετεντέρης ανήμερα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία συνέγραψε ένα εμβριθές άρθρο στα «Νέα» για να διαδηλώσει την πίστη του στην ανάγκη παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ.

Στα θετικά των εν γένει ελληνοβρετανικών σχέσεων που τον έκαναν ως Έλληνα πατριώτη να επιζητά το Bremain, ο κ. Πρετεντέρης συμπεριέλαβε κι αυτά: «(…) στους Άγγλους – έγραψε – χρωστάμε και μερικές χάρες. Από τον Μπάιρον έως τον Λόιδ Τζορτζ και τον τεράστιο Ουίνστον. Από το Ναυαρίνο και το Ελ Αλαμέιν έως τον Δεκέμβρη του ’44».

Θυμίζουμε ότι τον Δεκέμβρη του ’44, αυτό που έκαναν οι Εγγλέζοι – και για το οποίο τόσο τους θαυμάζει ο Πρετεντέρης – ήταν (σε συνεργασία με τους δοσίλογους, τους ταγματασφαλίτες, τους χίτες και τους πρώην γερμανοτσολιάδες που μετατράπηκαν σε βρετανοτσολιάδες και κατόπιν σε αμερικανοτσολιάδες) να συμπεριφερθούν στην Αθήνα ως δύναμη κατοχής.

Η διαταγή του Τσόρτσιλ στις 5/12/1944 προς τον στρατηγό του, τον Σκόμπυ, ήταν σαφής: «Είσθε υπεύθυνος για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα και πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που θα πλησιάσουν προς την πόλη. Μη διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη , όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση» (Γ. Ανδρικόπουλου: «1944 Κρίσιμη Χρονιά», εκδόσεις «Διογένης», τόμος Β`, σελ. 257 – Ριζοσπάστης, Γ.Πετρόπουλος, 1/12/2002).

Τις προηγούμενες μέρες, στις 3 και 4 Δεκέμβρη του ‘44, ήταν οι ντόπιοι φίλοι των Εγγλέζων, τα τσιράκια της εγχώριας πλουτοκρατίας που – με φόντο τα κανόνια του Σκόμπυ – έστρεψαν τα όπλα εναντίον δυο ειρηνικών και άοπλων διαδηλώσεων Ελλήνων πολιτών γεμίζοντας το Σύνταγμα με νεκρούς.

Από τους Εγγλέζους – που τόσο θαυμάζει τα πεπραγμένα τους ο Πρετεντέρης – τον Δεκέμβρη του ’44 «συνολικά στάλθηκαν στην Ελλάδα περίπου 100.000 Βρετανοί στρατιώτες – ακριβώς διπλάσιοι απ’ όσους είχαν έρθει στα 1941 για να βοηθήσουν τη μαχόμενη ενάντια στον Άξονα Ελλάδα. Ταυτόχρονα, οι Βρετανοί, εξόπλισαν και οργάνωσαν στρατιωτικά – ως Εθνοφυλακή – το σύνολο των προερχόμενων από τα Τάγματα Ασφαλείας και τους άλλους δωσιλογικούς σχηματισμούς ανδρών. Στη διάρκεια των μαχών, οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν αεροπλάνα (καταδιωκτικά «Σπιτφάιρ», μαχητικά «Μποφάιτερς», αλλά και βομβαρδιστικά «Ουέλιγκτον»!) με ρουκέτες, βόμβες και πολυβόλα ενάντια στις θέσεις του ΕΛΑΣ, αλλά και σε τυφλά χτυπήματα ενάντια στις λαϊκές συνοικίες. Το ίδιο έπραξαν και τα πυροβόλα των πολεμικών πλοίων στον Πειραιά ή στο Φάληρο , ενώ ισχυρό πυροβολικό εγκατεστημένο στην Ψυττάλεια, στο Φάληρο και στο Χαρβάτι πραγματοποιούσε ισχυρούς βομβαρδισμούς στην πόλη» (Γιώργος Μαργαρίτης, Ριζοσπάστης, 16/12/2009).

Ήταν τότε, το Δεκέμβρη του ’44, που οι Εγγλέζοι κατέλαβαν ακόμα και τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, χτυπώντας με όλμους και πολυβόλα τον ΕΛΑΣ από τον Παρθενώνα…

Είναι πρόδηλο ότι ο αντικομμουνισμός του κυρίου Πρετεντέρη έχει προσαρμόσει τον πατριωτισμό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε όχι μόνο να αντέχει και να αποδέχεται αλλά και να επικροτεί την παρουσία ξένου στρατού κατοχής το 1944 στην πατρίδα μας.

Άραγε, μετά τον πατριωτισμό του, θα μπορέσει να προσαρμόσει και τον φιλοευρωπαϊσμό του, στα αντίθετα με τις επιθυμίες του δεδομένα που προκάλεσε το βρετανικό δημοψήφισμα;

Το πιθανότερο είναι να το καταφέρει. Ιδίως αν ισχύει εκείνο που διαβάσαμε στον «Ριζοσπάστη» (http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3766995) πως έγραψε γι’ αυτόν κάποτε ο μακαρίτης Βασίλης Ραφαηλίδης. Ότι, δηλαδή, «ο Ι. Κ. Πρετεντέρης έχει μια απίθανη προσαρμοστικότητα. Προσαρμόζεται ακόμα και μέσα στα σκατά»…
http://www.periodista.gr/

Καιάδας για συνταξιούχους με ΑΝΑΠΗΡΑ παιδιά...


Καιάδας  για  συνταξιούχους με  ΑΝΑΠΗΡΑ παιδιά...

Σάββατο 25 Ιουνίου 2016

Κερδισμένος (και) από το Brexit o Σόρος


Ο επενδυτής Τζορτζ Σόρος επέστρεψε στο «παιχνίδι» των επενδύσεων μετά από μια ανάπαυλα, με αφορμή το δημοψήφισμα στη Μεγάλη Βρετανία.

Ο Σόρος άρχισε να αγοράζει χρυσό, προβλέποντας ουσιαστικά το Brexit και προκαλώντας με τις κινήσεις του πριν από το δημοψήφισμα ανησυχία στους επενδυτές.

Ο 85χρονος κατευθύνθηκε πρόσφατα με το ταμείο του Soros Fund Management LLC, το οποίο διαχειρίζεται 30 δισεκ. δολάρια για τον κ Σόρος και την οικογένειά του, σε αγορές χρυσού και μετοχές ανθρακωρυχείων, μια επένδυση που θεωρήθηκε ως οιωνός αδυναμιών σε διάφορες αγορές, αφού οι επενδυτές βρίσκουν συχνά καταφύγιο στον χρυσό σε περιόδους αναταραχής.



Όπως ανέφερε τότε η Wall Street Journal, η προσέγγιση αυτή θεωρήθηκε ότι αντανακλά μια χειρότερη προοπτική για την οικονομία, καθώς ο Σόρος φαίνεται να ήταν πεπεισμένος για μια ανησυχητικά μεγάλη πιθανότητα να καταρρεύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω του προσφυγικού, της συνεχιζόμενης ελληνικής κρίσης αλλά και ενός πιθανού Brexit. “Αν η Μεγάλη Βρετανία τελικώς αποχωρήσει, θα υπάρξει ένα κύμα εξόδου και από άλλα κράτη και πλέον η διάλυση της Ε.Ε. θα καταστεί αναπόφευκτη", είχε δηλώσει.

Οι βρετανικές εφημερίδες είχαν με κάποιο φόβο τις κινήσεις αυτές που το 1992 "τίναξε στον αέρα" την Τράπεζα της Αγγλίας, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη με τις κινήσεις του. Σύμφωνα με το βρετανικό υπουργείο Οικονομικών οι απώλειες για τη βρετανική οικονομία ήταν 3,4 δισεκ. στερλίνες. Τα κέρδη για τον Σόρος πάνω από 1 δισεκ. στερλίνες.

Σήμερα μετά το Brexit η τιμή του χρυσού σημειώνει μεγάλη άνοδο, καθώς σε αυτόν προσπαθούν να βρούν καταφύγιο οι επενδυτές, και η Βρετανία κάνει για δεύτερη φορά ακόμη πιο πλούσιο τον πάμπλουτο μεγαλοεπενδυτή.
Πηγή: iefimerida.gr

Τα «ανθρωποειδή» -Γερμανοί και οι Ανθρωποι...


Κανένα ζώο δεν θα έκανε όσα διέπραξαν οι Ες Ες στο Δίστομο, στις 10 Ιουνίου 1944 | 
Μ. ΚΑΤΣΙΓΕΡΑΣ, Ελλάδα 20ός αιώνας. Οι φωτογραφίες (Αθήνα 2000)
Συντάκτης:
Παναγιώτης Διαμαντής

Να με συγχωρείτε πολύ, αλλά σήμερα δεν θα ασχοληθούμε εδώ με γάτες, σκύλους και λιοντάρια, αλλά με κάποια άλλα ζώα που μοιάζουν πολύ -εξωτερικά- με τον άνθρωπο, αλλά άνθρωποι δεν είναι. Και εννοούμε τους εγκληματίες (Ες Ες) Γερμανούς στρατιώτες και τα «κατορθώματά» τους στο ηρωικό Δίστομο -έκαψαν το χωριό και κατακρεούργησαν, με πρωτοφανή αγριότητα, 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους και 56 παιδιά ηλικίας κάτω των 16 ετών.

Αυτά συνέβησαν στις 10 Ιουνίου 1944. Ενα μήνα πριν άντρες του ίδιου Συντάγματος (7ο τεθωρακισμένο σύνταγμα της αστυνομίας των Ες Ες) είχε πραγματοποιήσει τη Σφαγή της Κλεισούρας, με 273 αμάχους (και παιδιά, και βρέφη) νεκρούς.

Ο Σουηδός Στούρε Λίνερ ήταν τότε επικεφαλής του κλιμακίου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα. Ας δούμε τι έγραψε για το φοβερό έγκλημα, ως αυτόπτης μάρτυς, στο βιβλίο του Η Οδύσσειά μου.
Η βαρβαρότητα

«Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Εμιλ Σάντστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας. Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό.

Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας. Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Εδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μια ώρα αργότερα ήμασταν καθ' οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε.

Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά. Ηταν οι κάτοικοι του χωριού που τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο: θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες Ες.

Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς.

Μα να! Ενας παππούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα είχε καταφέρει να γλιτώσει τη σφαγή. Ηταν σοκαρισμένος από τον τρόμο, με άδειο βλέμμα, τα λόγια του πλέον μη κατανοητά. Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς και φωνάζαμε στα ελληνικά: "Ερυθρός Σταυρός! Ερυθρός Σταυρός! Ηρθαμε να βοηθήσουμε".

Από μακριά μάς πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα. Μας αφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει προτού ξεκινήσει η επίθεση. Μαζί με εκείνη αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Αφού ξεκινήσαμε οι τρεις μας, διαπιστώσαμε ότι [η γυναίκα] είχε πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσως με χειρουργό την Κλειώ. Ηταν το ταξίδι του μέλιτός μας».
         Ο πολιτισμός

«Λίγο καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομο θ' αποκτούσε και έναν αξιοσημείωτο επίλογο. Οταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες ακριβώς στην περιοχή του Διστόμου.

Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως θεωρηθεί από τους Ελληνες ως ευκαιρία για αιματηρή εκδίκηση, πόσο μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί από κάθε παροχή βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαία τρόφιμα, έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στο δρόμο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ.

Οταν φτάσαμε στα όρια του χωριού, μας συνάντησε μια επιτροπή, με τον παπά στη μέση. Εναν παλαιών αρχών πατριάρχη, με μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα.

Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών, με πλήρη εξάρτυση. Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε:"Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστε τουλάχιστον στον τόπο μας. Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο, είναι επιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους. Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας, έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους". Σ' αυτή του τη φράση γύρισε η Κλειώ το βλέμμα της και με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα. αλλά δεν έβλεπα πλέον καθαρά. Απλά στεκόμουν κι έκλαιγα» (από το βιβλίο Η Μαύρη Βίβλος της Αντίστασης).
Επίλογος

■ Αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη απ' τα ζώα, διότι κανένα ζώο δεν θα μπορούσε να διαπράξει τέτοιο έγκλημα. Εκτός απ' τα «ανθρωποειδή», ειδικά εκείνα που έχουν εμποτιστεί από ιδεολογίες μίσους, όπως η ναζιστική.

■ Στα όσα γράφει ο Λίνερ για τις αγριότητες των Ες Ες στο Δίστομο δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής. Τα ίδια ακριβώς κατέγραψε στην αναφορά του και ο δωσίλογος κατοχικός νομάρχης Βοιωτίας, αλλά και οι ελάχιστοι επιζήσαντες.

■ Τον διάλογο του Λίνερ με τον παπά του Διστόμου δεν τον γνώριζα. Θεωρώ ότι είναι συγκλονιστικός. Αν διδασκόταν στα γερμανικά και ελληνικά σχολεία, ίσως να μην υπήρχαν Γερμανοί να μιλάνε για «κλέφτες, τεμπέληδες και πονηρούς Ελληνες», ούτε Ελληνες υμνητές του Χίτλερ -και ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής...
Ο Παναγιώτης Διαμαντής θα παίρνει τα γράμματά σας στη διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 8, Αθήνα (στήλη «Εμείς και αυτά»), τα τηλεφω­­νή­ματά σας στον αριθμό 211 1045000, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 11.00-13.00 και τα e-mails σας στη διεύθυνσηpdiamantis@efsyn.gr

Γιούνκερ: Αμέσως το διαζύγιο...Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξε ποτέ σφοδρή ερωτική σχέση...

juncker


Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξε ποτέ σφοδρή ερωτική σχέση...

Σε μάλλον προβληματισμένο ύφος η συνέντευξη Γιούνκερ στο πρώτο κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης.

  • O πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δήλωσε ότι επιθυμεί να ξεκινήσουν αμέσως οι διαπραγματεύσεις σχετικά με την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος αναμονής έως τον Οκτώβριο, όταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον παραιτηθεί από το αξίωμά του» είπε ο κ. Γιούνκερ.

Είπε ότι οι Βρετανοί αποφάσισαν την Πέμπτη ότι επιθυμούν να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, επομένως δεν έχει κανένα νόημα να περιμένουμε έως τον Οκτώβριο προκειμένου να ξεκινήσουμε τις προσπάθειες να διαπραγματευτούμε τους όρους της εξόδου τους.

«Θα ήθελα να ξεκινήσουμε αμέσως» είπε με ξεκάθαρα λόγια.
Θα υπάρξει, πρόσθεσε μια «λογική προσέγγιση». Σε άλλο σημείο τόνισε χαρακτηριστικά «δεν πρόκειται για ένα φιλικό διαζύγιο, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν επρόκειτο ακριβώς και για μια σφοδρή ερωτική σχέση».

aixmi.gr ,μεσω nonews-NEWS

“Το τι δεν πρόδωσες εσὺ να μου πεις…”


Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

    Τις ώρες της καταχνιάς, ευτυχώς, υπάρχει η αγκαλιά των ποιητών μας.
Και εκεί, προστατευμένοι, μπορούμε να ξαναδιαβάσουμε τα λόγια τους τα περασμένα, τα σημερινά:
«Φοβάμαι - έγραφε το ‘83 - 
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
“Δώστε τη χούντα στο λαό”.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και “απόψεις”.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο».
    Βάλτε δίπλα στα μεγάλα λόγια, στους ευφημισμούς, στη διαστρέβλωση, στο ψέμα των σημαιοφόρων του τίποτα, στους σφετεριστές των εννοιών, στους σαλτιμπάγκους που εξυμνούν κίβδηλα ό,τι προδίδουν, τα λόγια του ποιητή:    


    Ναι:
«Το τι δεν πρόδωσες εσὺ να μου πεις
Εσὺ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια»…
    Κι άσε τους άλλους, τους «γραφικούς», τους «δογματικούς», τους «κολλημένους», να συνεχίζουν να καρφώνουν τις λέξεις σαν πρόκες. Για να μην τις παίρνει ο άνεμος της δικής σου ασυνέπειας. Για να μην λερώνονται από την δική σου αναξιότητα. Για Να συντηρούν «φωλιές νερού μέσα στις φλόγες». Μέχρι να «ξημερώσει». 

    Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, έφευγε σαν χτες πριν από 11 χρόνια. Ήταν 23 Ιούνη 2005. Οι στίχοι του θα είναι πάντα εδώ. Για να «ξημερώσει». 



Oι άδικες εξουσίες δίκαια καίγονται



Ο Στάθης στον eniko
Αν οι Βρετανοί αποφασίσουν έξοδο, η απόφασή τους δεν θα γίνει σεβαστή (υπάρχει προηγούμενο με τους Δανούς και άλλους). Σε περίπτωση Brexit θα ακολουθήσουν διετείς (τουλάχιστον) διαπραγματεύσεις για τον τρόπο της εξόδου που θα καταλήξουν στην παραμονή (αν οι κυρίαρχες τάξεις εξακολουθούν να θέλουν κάτι τέτοιο). Εχουν ως τώρα
γίνει πολλά δημοψηφίσματα για διάφορα θέματα σε πολλές από τις χώρες που απαρτίζουν την Ενωση. Κανενός το αποτέλεσμα, αν αντιστρατευόταν τη θέληση και τις ορέξεις της θηριώδους γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, δεν ευτύχησε να πραγματοποιηθεί. Είτε με καραγκιοζιλίκια, όπως αυτά του δικού μας (δικού τους) που έκανε το «όχι», «ναι», είτε με διετή-τριετή-τετραετή πλύση εγκεφάλου, όλα τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων που ανέτρεπαν τους σχεδιασμούς των Βρυξελλών (του Βερολίνου υπό την ευμενή επιτροπεία των ΗΠΑ) κατέληξαν στο καλάθι των αχρήστων - είτε με νέο δημοψήφισμα, είτε χωρίς.

Το ερώτημα της εξόδου της Βρετανίας δεν το έθεσε ο λαός, αλλά το μέρος εκείνο της άρχουσας τάξης του νησιού που ήθελε να βελτιώσει τη θέση του στο πλαίσιο της Ενωσης, είτε παραμένοντας (αλλά με προνόμια), είτε φεύγοντας (πάλι με το προνόμιο ενός νεο-παλιού πόλου στο παγκόσμιο γίγνεσθαι). Μονά-ζυγά δικά τους. Και στις δύο εκδοχές (μένω - φεύγω) η βρετανική άρχουσα τάξη θα βγει κερδισμένη. Και ο λαός; Ο λαός,

κατά το πρότυπο της παλιάς καλής ρωμαϊκής δημοκρατίας, εκλήθη να επιδοκιμάσει τους μεν απ’ τους σύγχρονους πατρίκιους ή να αποδοκιμάσει τους δε. Βεβαίως, όλα αυτά στο όνομα της πατρίδας, της Βασίλισσας, ανεξαρτήτως του μεροκάματου, της ασφάλισης ή της μόρφωσης, με επίδικα, προβλήματα όπως το μεταναστευτικό ή τη «βρετανικότητα». Ετσι είδαμε υπέρ του μένω να συμπαρατάσσονται το ίδιο ετερόκλητες δυνάμεις, όπως και υπέρ του φεύγω.

Είδαμε την αφρόκρεμα των Τόρηδων και την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος (μάλιστα της αριστερής πτέρυγας) να συνασπίζονται, ενώ ένα άλλο μέρος των Τόρηδων να συμβαδίζει με το Νάσιοναλ Φροντ σε ένα τουρλού με φιλελεύθερους, εργάτες και πατριώτες. Είδαμε τους Σκωτσέζους που θέλουν να φύγουν από το Ηνωμένο Βασίλειο να θέλουν να μείνουν στην Ενωση και τους Αγγλους που θέλουν να βγουν απ’ την Ενωση να θέλουν τη Σκωτία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είδαμε τα χρηματιστήρια να θέλουν το μένω και το μισό Σίτυ να θέλει τοφεύγω. Είδαμε τη μισή άρχουσα τάξη

να προκρίνει τη γερμανική ηγεμονία (διεκδικώντας μερίδιο) και την άλλη μισή να θέλει πίσω «τις θάλασσες». Καθόλου παράδοξο αυτό το τελευταίο, καθώς η εποχή μας δείχνει να επιστρέφει ολοταχώς στην εποχή του Ντίκενς. Με έναν λόγο, σ’ αυτό το δημοψήφισμα

έγινε (για μιαν ακόμη φορά) φανερό ότι στη Βρετανία η ταξική θέση με την ταξική συνείδηση έχουν γίνει μαλλιά κουβάρια. Οπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ταξική συνείδηση των ανθρώπων αποκλίνει όλο και πιο πολύ από την ταξική τους θέση. Αυτό είναι το κορυφαίο υλικό

πάνω στο οποίο η Ενωση χτίζει τη μεταμόρφωσή της σε ένα ολοκληρωτικό τέρας. Ετσι, στην Ελλάδα σήμερα, ένας εργάτης, φέρ’ ειπείν, μπορεί να υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή, ή το μισό Σίτυ να έχει αναθέσει στη Βρετανία τη βρώμικη δουλειά της αφαίμαξης του λαού στο Εργατικό Κόμμα.

Είτε η Βρετανία βγει, είτε μείνει, η Ευρωπαϊκή Ενωση θα συνεχίσει προς την ίδια κατεύθυνση (και η Βρετανία, μέσα ή έξω, προς την ίδια επίσης). Την κατεύθυνση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Εκείνου που δέρνει εργάτες στην Κίνα, έχει κάνει φτωχό το ένα στα δύο νοικοκυριά στην Ελλάδα, που έχει οδηγήσει 60.000.000 Αμερικανούς στην εξαθλίωση κι έχει παραδώσει το 50% του παγκόσμιου πλούτου στο 0,1% του πληθυσμού.

Και η αντίσταση - αντίδραση σε όλην αυτή τη βίαιη διαδικασία; Ατελέσφορη. Ενα μέρος της Αριστεράς έχει ενσωματωθεί στις κυρίαρχες ελίτ κι ένα άλλο ανθίσταται, αλλά σε συνθήκες ιστορικής υποχώρησης. Σήμερα η Γαλλία καίγεται, αλλά επί είκοσι χρόνια απολάμβανε την ασφάλειά της από τον εμπρησμό που κατέκαιγε τα σπίτια των άλλων - με την ατζέντα Σρέντερ την εργασία στη Γερμανία, με τα μνημόνια τις κοινωνίες στην Ελλάδα, την Ισπανία κι άλλες χώρες, με τις όλο και πιο απάνθρωπες ντιρεκτίβες της Ενωσης παντού.

Ακόμα και η Αριστερά που πράγματι αντιστέκεται (όπως, στην Ελλάδα, το ΚΚΕ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τώρα η ΛΑΕ) πρέπει να αναρωτηθεί τι από την καταστροφή της εργασίας απέτρεψε τόσα χρόνια, με τόσους αγώνες; Δικαιολογίες (ότι ο γιαλός είναι στραβός) υπάρχουν πολλές (καθώς και αλαζονεία ότι «εμείς» αγωνιζόμαστε, οι «άλλοι» όχι), όμως το ερώτημα παραμένει αμείλικτο:τι από τη συστηματική καταστροφή της εργασίας αποτρέψαμε τόσα χρόνια; Τίποτα. Απλώς επιβραδύνθηκε κάπως αυτό που εν τέλει θα γινόταν - κι έγινε.

Η Ενωση και τα κράτη που την απαρτίζουν (με τη Βρετανία μέσα ή έξω, με τη γερμανική ηγεμονία ή όχι) δεν διαμορφώνουν πλέον μόνον ένα μοντέλο οικονομίας,

εκείνο της διευθυνόμενης ελεύθερης αγοράς, ούτε μόνο ένα μοντέλοαπολυταρχικής διακυβέρνησης. Διαμορφώνουν

ένα μοντέλο ζωής.

Του έμφοβου κι έντρομου ανθρώπου. Που ζει για να δουλεύει χάριν των πλουσίων. Του αγλωσσικού ανθρώπου. Του ξεκομμένου απ’ την παράδοσή του και τον πολιτισμού του. Του ανθρώπου που πάει σχολείο για να του κόψουν τη γλώσσα. Του ανθρώπου

που η ταξική του συνείδηση δεν μπορεί να αντιληφθεί την ταξική του θέση. Χωρίς προς τούτο να είναι απαραίτητα τα γκλαμουριάρικα τεχνάσματα και τα λαϊφοστυλάδικα τερτίπια, αλλά με ωμό τον τρόμο της ανεργίας. Της αιφνίδιας φτωχοποίησης. Της εξορίας στο περιθώριο. Εναν άνθρωπο προσαρμόσιμο στην απασχολησιμότητα, ευέλικτον και αναλώσιμον, χειραγωγημένον από την ομογενοποιημένη σκέψη, έναν σκλάβο, έναν πληβείο που ακολουθεί, πελάτης, τις επιλογές των αρχόντων, έναν αμέτοχο, έναν μακροπρόθεσμα (άντε για 99 έτη) νεκρόν κι έναν βραχυπρόθεσμα νεκροζώντανον. Εναν αμνήμονα. Ηγουν, ένα ανδράποδο.

Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, αποενοχοποιημένη η καπιταλιστική Δύση (και η Ανατολή της Κίνας και της Ιαπωνίας, της Ινδίας και των αρχόντων του Αραβικού κόσμου) διαμορφώνει το νέο-παλιό μοντέλο ζωής. Ο άνθρωπος κρέας για τα κανόνια, κρέας για τα χρηματιστήρια, κρέας για το τραπέζι των Δυνατών, κρέας για τον αλληλοσπαραγμό των αδυνάμων. Με

ένα διαρκές (και ακατανίκητο) διαίρει και βασίλευε, με μια πανδημία αποβλάκωσης μέσω της εξαρτημένης τέχνης και της εξαρτημένης εκπαίδευσης, η άρχουσα τάξη διεθνώς διασφαλίζει την κυριαρχία της και, μυωπική όπως οι τυφλοπόντικες, κατασπαράσσει τον πλανήτη και τους ανθρώπους. Ομως οι νομοτέλειες καραδοκούν. Το Κουρδιστάν θα μείνει για πάντα σκλαβωμένο; Η ιταλική κουλτούρα θα μείνει για πάντα μια καρικατούρα του εαυτού της; Οι υποπρολεταριοποιούμενοι θα αυτοκτονούν εσαεί; Θα σκίζει γάτες στο διηνεκές ο κ. Γιαν Φαμπρ; Οι Καταλανοί θα ξεχάσουν τη γλώσσα τους; Οι Παλαιστίνιοι δεν θα δουν ποτέ το φως του αυτεξούσιου; Θα

παραλαμβάνουμε όλοι πατρίδες και θα παραδίδουμε προτεκτοράτα; Το φαΐ από τον σκουπιδοντενεκέ είναι η ειμαρμένη για το ένα τρίτο της Ευρώπης; και το κατουρημένο από τη Δύση νερό θα είναι το νέκταρ του Αφρικανού; Δεν μπορεί

να πάει η ζωή έτσι, με τον θάνατο ante portas.

Με τον πόλεμο, με τον οικονομικό πόλεμο, την πενία, την πείνα και την αρρώστια, την αγραμματοσύνη και τον κυνισμό όπλα στα χέρια ενός Σόιμπλε, μιας Δρακουλέσκου,

εφτά εταιρειών πετρελαίου (που έγιναν τέσσερις), δέκα τραπεζών, η μια πιο σάπια απ’ την άλλη, και χιλίων ποκοπίκων που τους υπηρετούν σε κάθε κοινωνία, δεν μπορεί να ζήσει η ζωή.

Οι άδικες εξουσίες δίκαια καίγονται. Και θα καούν.

enikos.gr, 24.06.16