Washington Post:Η τρομοκρατία είναι η νέα πραγματικότητα της Ευρώπης

H Eυρώπη μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα ζοφερό μέλλον όπου η τρομοκρατία θα είναι μέρος της ίδιας της ζωής.

 Στην ανάλυσή της η Washington Post κάνει λόγο για μια νέα πραγματικότητα με την οποία βρίσκονται αντιμέτωποι οι ευρωπαίοι, πολίτες αλλά και οι ηγέτες. Η δράση το

υ του Ισλαμικού Κράτους με στόχο να τρομοκρατήσει την Ευρώπη φτάνει στα όριά της με την αντιτρομοκρατική να υποχρεώνει τους πολίτες και τους ηγέτες τους να αφεθούν σε μία νέα εποχή, στην οποία οι επιθέσεις θα είναι μία αναπόφευκτη πραγματικότητα και όχι εξαίρεση.

Με αφορμή την επίθεση στο Βερολίνο η Washington Post επισημαίνει ότι οι ηγέτες της ΕΕ δηλώνουν ότι έχουν απομακρύνει τα εμπόδια μεταξύ των υπηρεσιών ασφαλείας και έχουν ενισχύσει τους συνοριακούς ελέγχους, μετά από έναν χρόνο τρομοκρατικών επιθέσεων, σημειώνει το αμερικανικό δημοσίευμα. Ομως για μια ακόμη φορά τα σημάδια αγνοήθηκαν, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για το αν οι όποιες αλλαγές έχουν γίνει είναι αρκετές για να αποτραπεί η επανάληψη του 2016, με τη διπλή βομβιστική επίθεση στις Βρυξέλλες, την επίθεση στη Νίκαια, το μακελειό στο Μόναχο και τέλος την επίθεση στο Βερολίνο.

Το κάλεσμα των ηγετών του ISIS προς τους υποστηρικτές της οργάνωσης, να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν από μόνοι τους ανεξάρτητα χτυπήματα εναντίον της Ευρώπης είναι ένα ανησυχητικό φαινόμενο για τις προσπάθειες αναχαίτισης της βίας επισημαίνουν αξιωματούχοι και αναλυτές, με δεδομένα τα πρακτικά εμπόδια που υπάρχουν στη διαρκή παρακολούθηση μίας μεγάλης «δεξαμενής» πιθανών τρομοκρατών.

Η αλλαγή της τακτικής των τρομοκρατών δείχνει ότι οι αρμόδιες αρχές μπορεί να έχουν αποτρέψει επιτυχημένα τις μεγαλύτερες επιθέσεις όμως η ζοφερή πραγματικότητα είναι ότι οι μικρότερης κλίμακας επιθέσεις μπορεί να είναι αναπόφευκτες. «Βλέπουμε πώς τα τρομοκρατικά δίκτυα έχουν πολύ μεγαλύτερη δυσκολία στον σχεδιασμό επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας», δήλωσε στην αμερικανική εφημερίδα ο Μοχάμαντ Μαχμούντ Ουλντ Μοχαμεντού, υποδιευθυντής του Κέντρου Πολιτικής Ασφάλειας της Γενεύης. Η επίθεση στο Βερολίνο δεν είναι απαραίτητα μία αποτυχία των υπηρεσιών πληροφοριών, συμπλήρωσε ο ίδιος, προσθέτοντας «τέτοια πράγματα μπορούν να συμβούν παντού, εκτός αν αρχίσεις να παρακολουθείς τους πάντες».

Επιθέσεις όπως αυτή του Βερολίνου απαιτούν ελάχιστο σχεδιασμό ή υποστήριξη, κάτι που σημαίνει ότι οι αρχές έχουν λιγότερες πιθανότητες να προλάβουν τους δράστες, ακόμη κι αν αν είναι ύποπτοι για τρομοκρατική δράση.

Η Washington Post σχολιάζει ότι τα ανοιχτά σύνορα της Ευρώπης επιτρέπουν στους εν δυνάμει τρομοκράτες να κινούνται περισσότερο, κάτι που φαίνεται και από το γεγονός ότι ο Αμρί κατάφερε να φύγει με τρένο από τη Γερμανία μετά από την επίθεση και να καλύψει 500 μίλια, παρότι ήταν ο πλέον καταζητούμενος της Ευρώπης.

«Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ο κίνδυνος υπάρχει. Ποτέ δεν θα υπάρξει μηδενικός κίνδυνος», δήλωσε αυτή την εβδομάδα ο Τζούλιαν Κινγκ, επικεφαλής αξιωματούχος της ΕΕ για ζητήματα ασφαλείας, ανακοινώνοντας μέτρα για τον περιορισμό της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας. «Μπορούμε και πρέπει να συνεχίσουμε να μειώνουμε τον κίνδυνο των επιθέσεων όσο περισσότερο μπορούμε», πρόσθεσε.

Η οδυνηρή συχνότητα των επιθέσεων έχει ενισχύσει την υποστήριξη των ακροδεξιών πολιτικών, που θέλουν την επαναφορά των εθνικών συνόρων και τον περιορισμό των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη. Η άλλη πλευρά απαντά ότι τέτοιες προτάσεις μπορούν να πυροδοτήσουν περαιτέρω εντάσεις και να ενισχύσουν τη ριζοσπαστικοποίηση.

Τα ευρωσκεπτιστικά κόμματα είναι σε άνοδο στη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία και άλλες χώρες και θέλουν κλείσιμο των συνόρων ή ανάκτηση της κυριαρχίας από τυις Βρυξέλλες.

Τα κενά στην ασφάλεια της Ευρώπης είναι μεγάλα. Οι πληροφορίες είναι μοιρασμένες σε πολλές βάσεις δεδομένων, κάτι που κάνει δύσκολο να σκιαγραφηθεί μία συνολική εικόνα για τους υπόπτους, αναφέρει η Washington Post.

thetoc.gr

Χριστούγεννα 1822: Ο Γιάννης Γούναρης έσωσε το Μεσολόγγι από τους Ομέρ Βρυώνη και Κιουταχή , θυσιάζοντας γυναίκα, παιδιά και γονείς !..

.

Δέκα χιλιάδες Τούρκοι, με επικεφαλής τους Ομέρ Βρυώνη και Κιουταχή, πολιορκούν το Μεσολόγγι.

Οι δυνάμεις των πολιορκημένων δεν ξεπερνούσαν του 900 άντρες. Η πολιορκία είχε κρατήσει ήδη δύο μήνες και οι Τούρκοι είχαν αρχίσει να κουράζονται.
Οι ασθένειες θέριζαν το στρατόπεδο, οι μισθοί καθυστερούσαν, γίνονταν συνεχώς επιθέσεις από ομάδες κλεφτών και είχαν αρχίσει κι οι συνηθισμένες διαφωνίες μεταξύ Τούρκων και Αλβανών αξιωματικών.

Τότε, ο Ομέρ Βρυώνης κι ο Κιουταχής αποφασίζουν να κάνουν μία νυχτερινή επίθεση. Για εκείνη την εποχή, οι βραδινές επιχειρήσεις δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Δεν υπήρχαν φωτοβολίδες και προβολείς και ήταν τρομερά δύσκολο να συντονιστούν τα τμήματα. Αλλά ήταν τέτοια η ανάγκη των Τούρκων να σημειώσουν κάποια πρόοδο με την πολιορκία, που ήταν διατεθειμένοι να τολμήσουν ακόμα και αυτό.

Σχεδίασαν, μάλιστα, να επιτεθούν παραμονή Χριστουγέννων, όταν όλοι οι Έλληνες θα βρίσκονταν στην εκκλησία.

 Η θυσία του Γιάννη Γούναρη

Ίσως το Μεσολόγγι να είχε πέσει από την πρώτη πολιορκία, αν οι υπερασπιστές δεν είχαν πληροφορηθεί τα σχέδια των Τούρκων στρατηγών.

Ο σωτήρας των Μεσολογγιτών ήταν ο Γιάννης Γούναρης. Ήταν κυνηγός του Ομέρ Βρυώνη και ακολουθούσε υποχρεωτικά τον τουρκικό στρατό, γιατί κρατούσαν ομήρους όλη του την οικογένεια στην Άρτα.

Ο Γούναρης γνώριζε για τη νυχτερινή επίθεση, αλλά αν τολμούσε να προειδοποιήσει τους Μεσολογγίτες, θα καταδίκαζε σε θάνατο τη γυναίκα και τα παιδιά του. Δεν δίστασε ούτε στιγμή. Ξέφυγε απ’ το τουρκικό στρατόπεδο, λέγοντας πως πήγαινε για κυνήγι και ενημέρωσε τους πολιορκημένους.



Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο επικεφαλής των Μεσολογγιτών, προέβλεψε σωστά ότι οι Τούρκοι θα έκαναν επίθεση από την ανατολική πλευρά του τείχους, που ήταν πιο αδύναμη. Ενίσχυσαν, λοιπόν, εκείνο το τμήμα και ετοιμάστηκαν για τη μάχη. Είχαν πει σε όσους δεν πολεμούσαν να πάνε στις εκκλησίες και να κάνουν φασαρία, για να νομίσουν οι Τούρκοι ότι ο κόσμος γιορτάζει.

Έτσι κι έγινε. Οχτακόσιοι Τουρκαλβανοί επιτέθηκαν στην ανατολική πλευρά του Μεσολογγίου και βρήκαν σθεναρή αντίσταση. Οι απώλειες των Μεσολογγιτών ήταν ελάχιστες, οι απώλειες των Τούρκων ξεπερνούσαν τις 500. Δυστυχώς, ο πληροφοριοδότης που έσωσε το Μεσολόγγι, ο ηρωικός Γιάννης Γούναρης, δεν σώθηκε.

Οι Τούρκοι εκτέλεσαν τους γονείς, τη γυναίκα, τα παιδιά του και αρκετούς συγγενείς του. Αυτή τη μάχη μνημόνευσε κι ο Διονύσιος Σολωμός στον Εθνικό Ύμνο, γράφοντας:

«Πήγες εις το Μεσολόγγι την ημέρα του Χριστού,

μέρα που άνθισαν οι λόγγοι για το τέκνο του Θεού»…

Όταν η Bayer αγόραζε «παρτίδες» γυναικών από το Άουσβιτς. Οι επιστολές που το αποδεικνύουν.

Όταν η Bayer αγόραζε «παρτίδες» γυναικών από το Άουσβιτς. Οι επιστολές που το αποδεικνύουν. 

Τα γράμματα, που βρέθηκαν κατά την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό, φέρουν ημερομηνίες Απρίλιος – Μάιος 1943.
Πριν δύο χρόνια, η γερμανική φαρμακευτική και χημική εταιρεία Bayer απέσυρε από την αγορά ένα από τα φάρμακα της κατά της χοληστερόλης. Συνδεδεμένο με ένα άλλο φάρμακο, φέρεται να έχει προκαλέσει το θάνατο περισσότερων από 50 άτομα σε όλο τον κόσμο. Η παρουσία του ονόματος αυτής της εταιρείας στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ξύπνησε επώδυνες αναμνήσεις. 
Στη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος, η Bayer, θυγατρική της χημικής κοινοπραξίας IG Farben, προχώρησε πράγματι σε ιατρικά πειράματα σε κρατούμενους, τους οποίους προμηθευόταν κυρίως από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. 
Βρήκαμε στο τεύχος του Φεβρουάριου 1947 του Patriote Résistant (ο Αντιστασιακός Πατριώτης) αποσπάσματα από πέντε επιστολές που απέστειλε ο οίκος Bayer στον διοικητή του στρατοπέδου του Άουσβιτς. 
Είχαν δημοσιευθεί σε ένα άρθρο που μιλούσε για μερικά από τα αδικήματα της γερμανικής βιομηχανίας κάτω από το ναζισμό -ενώ γινόταν η δίκη της στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης. 
Τα γράμματα, που βρέθηκαν κατά την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό, φέρουν ημερομηνίες Απρίλιος – Μάιος 1943. 
Απαλλάσσονται από κάθε σχολιασμό. 
Πρώτη επιστολή: «Για να τεστάρουμε ένα υπνωτικό φάρμακο, θα ήταν δυνατόν να μας διαθέσετε μερικές γυναίκες; και κάτω από ποιες συνθήκες; όλες οι διατυπώσεις για τη μεταφορά αυτών των γυναικών θα γίνουν από εμάς». 
Δεύτερη επιστολή: «Σας ενημερώνουμε ότι παραλάβαμε την επιστολή σας. θεωρούμε υπερβολική την τιμή των 200 μάρκων, προσφέρουμε 170 μάρκα ανά υποκείμενο, θα χρειαστούμε 150 γυναίκες». 
Τρίτη επιστολή: «Εντάξει για την τιμή που συμφωνήθηκε. Επομένως, σας παρακαλούμε να προετοιμάσετε μια παρτίδα 150 υγιών γυναικών τις οποίες θα κανονίσουμε να συλλέξουμε στο εγγύς μέλλον». 
Τέταρτη επιστολή: «Λάβαμε τη παρτίδα των 150 γυναικών. Η επιλογή σας είναι ικανοποιητική παρότι οι υποκείμενοι είναι πολύ αδύνατοι και αδύναμοι. Θα σας κρατάμε ενήμερους για τα αποτελέσματα των πειραμάτων». 
Πέμπτη επιστολή: «Τα πειράματα απέτυχαν. Οι υποκείμενοι πέθαναν. Θα σας γράψουμε σύντομα να σας ζητήσουμε να προετοιμάσετε μια άλλη παρτίδα». 
Η IG Farben παρείχε στους Ναζί το Zyklon B που χρησιμοποιούταν στους θαλάμους αερίων και χρησιμοποιούσε μαζικά εργατικό δυναμικό από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα εργοστάσια της. Καταδικασμένη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Νυρεμβέργη και μετά σε υποχρεωτική διάλυση, η IG Farben εξακολουθεί σήμερα να έχει νομικό καθεστώς, παρά τη διάλυση της μεταξύ των εταιρειών Bayer, BASF και Hochst. 
Βιβλίο: Επιστολές της εταιρείας Bayer στο Άουσβιτς για να αγοράσει γυναίκες για χημικά πειράματα [infognomonpolitics]


Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/otan-mpagiern-agoraze-partides-ginekon-apo-aousvits-epistoles-pou-apodiknioun/

Η πρώτη ανάκριση του Σαντάμ: 10 χρόνια μετά την εκτέλεσή του ένας πράκτορας της CIA αποκαλύπτει πως τον ανέκρινε ...

Απόσπασμα του βιβλίου "Debriefing The President: The Interrogation Of Saddam Hussein". ("Ενημερώνοντας τον Πρόεδρο: Η ανάκριση του Σαντάμ Χουσείν") του αναλυτή της CIA, John Nixon ο οποίος συμμετείχε στις ανακρίσεις του Σαντάμ Χουσείν, προδημοσιεύει η βρετανική Daily Mail.

Το βιβλίο το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 29 Δεκεμβρίου περιγράφει λεπτό προς λεπτό όλα όσα έγιναν από τη στιγμή που βρήκαν τον Σαντάμ "σε μια τρύπα μέσα στη γη", μέχρι τις πολύωρες ανακρίσεις και τελικά την εκτέλεσή του το 2006.
«Ήμουν ξύπνιος επί 27 ώρες και πραγματικά εξουθενωμένος, αλλά τα νέα πλημμύρισαν με αδρεναλίνη στο κορμί μου με τρόπο που δεν είχα νιώσει ξανά στο παρελθόν», γράφει στο βιβλίο ο Nixon.

«Μία ομάδα των Ειδικών Δυνάμεων που καταδίωκε τον άνδρα που αποκαλούσαμε "Νούμερο 1 στόχο" είχε τραβήξει κάποιον από μία τρύπα στο έδαφος. Έμοιαζε με την περιγραφή.

Και τα αφεντικά μου στη CIA πίεζαν εμένα, τον ειδικό. Θα μπορούσε αυτός ο εύσωμος, απεριποίητος άνδρας να είναι στ' αλήθεια ο Σαντάμ Χουσεϊν, ο αδίστακτος δικτάτορας του Ιράκ; Ο νούμερο ένα καταζητούμενος άνθρωπος στον κόσμο;»

«Ήταν 13 Δεκεμβρίου του 2003, και βρισκόμουν στο Ιράκ για οκτώ εβδομάδες. Ένας αναλυτής της CIA που έψαχνε για στοιχεία που ίσως μας οδηγούσαν στον Σαντάμ και τους μπράβους του. Τότε ήταν που κλήθηκαν να συναντήσω τον Buzzy Krongard, τον εκτελεστικό διευθυντή της CIA.

Τα αμερικανικά στρατεύματα που έψαχναν κοντά στο σπίτι του Σαντάμ στο Tikrit, βρήκαν έναν μεγάλο γενειοφόρο άνδρα κρυμμένο σε ένα μικρό καταφύγιο.»

«Τους είπα για τα tribal τατουάζ στο δεξί χέρι και τον δεξιό καρπό του Σαντάμ, την ουλή από μια σφαίρα στο αριστερό του πόδι και πως το κάτω χείλος του έτεινε να "πέφτει" προς τη μία πλευρά, κάτι που είχα διακρίνει μετά από μελέτη βιντεοκασετών.»

Ο Krongard με διέκοψε: “Πρέπει να βεβαιωθείτε ότι αυτός είναι ο Σαντάμ και όχι κάποιος από τους σωσίες του”.

«Ο μύθος -και ήταν όντως μύθος- πως ο Σαντάμ διατηρεί πολλούς σωσίες, ήταν ένα είδος πικρής διασκέδασης για εμάς που δουλεύαμε στις μυστικές υπηρεσίες, αλλά αποφάσισα πως η σιωπή ήταν το καλύτερο συστατικό της γενναιότητας και ξεκίνησα να φτιάχνω μία λίστα ερωτήσεων που μόνο ο δικτάτορας θα μπορούσε να απαντήσει.

Ο στρατός μετέφερε τον υποτιθέμενο Σαντάμ στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης εκείνο το βράδυ και είχε αποφασιστεί να κάνουμε την ταυτοποίηση του εκεί.»

«Τα μεσάνυχτα, μετά από μακρά αναμονή, το κονβόι ήταν έτοιμο. Άνδρες με γυαλιά νυχτερινής όρασης μας οδήγησαν σε μια περιοχή που η κυκλοφορία απαγορεύονταν τη νύχτα. Στο αεροδρόμιο, ένας παράδρομος οδηγούσε σε μια σειρά από χαμηλωμένα ξύλινα σπίτια που κάποτε φιλοξενούσαν την Προεδρική Φρουρά του Σαντάμ. Στο εσωτερικό επικρατούσε πανδαιμόνιο και μετά από λίγη ακόμη αναμονή ένας ανώτερος είπε επιτέλους: «Εντάξει παιδιά. Σειρά σας».



«Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και έπιασα τον εαυτό μου να παίρνει βαθιές ανάσες. Εκεί ήταν. Καθόταν σε μια μεταλλική αναδιπλούμενη καρέκλα, φορώντας μια λευκή ρόμπα κι ένα μπλε αντιανεμικό καπιτονέ μπουφάν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο άνδρας αυτός είχε χάρισμα. Ήταν τεράστιος και "καρδαμωμένος". Ακόμη και ως φυλακισμένος που προορίζονταν για εκτέλεση, απέπνεε έναν αέρα σπουδαιότητας.

Μίλησα πρώτος με τη βοήθεια μεταφραστή. «Έχω κάποιες ερωτήσεις που θα ήθελα να σας κάνω και πρέπει να απαντήσετε ειλικρινά. Καταλαβαίνετε;»

Ο Σαντάμ κούνησε το κεφάλι. «Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε τους γιους σας ζωντανούς;».

«Περίμενα να είναι προκλητικός, αλλά εξεπλάγην με την επιθετικότητα της απάντησής του: «Ποιοί είστε; Είστε στρατιώτες στις μυστικές υπηρεσίες; Mukhabarat; Απαντήστε μου. Αναφέρατε την ιδιότητά σας».

Παρατήρησα τα tribal τατουάζ του και πως το στόμα του έγερνε. Τώρα πρέπει να δω το τραύμα του από τη σφαίρα. Υπήρχαν τόσα πολλά που θέλαμε να μάθουμε. Πώς απέδρασε από τη Βαγδάτη; Ποιος τον βοήθησε; Δεν θα μας έλεγε, θα απαντούσε μόνο στις ερωτήσεις που ήθελε».

«Γιατί δεν με ρωτάτε για πολιτική; Μπορείτε να μάθετε πολλά από εμένα» γάβγισε. Ήταν ιδιαίτερα λαλίστατος όταν μιλούσε για την σκληρή μεταχείριση που είχε από τα στρατεύματα που τον μετέφεραν.

«Ήμουν δύσπιστος. Είχα μπροστά μου έναν άνδρα που δεν το σκεφτόταν δεύτερη φορά πριν σκοτώσει τους ίδιους του τους άντρες και παραπονιόταν για μερικές γρατζουνιές. Σήκωσε τη ρόμπα του για να δείξει το τραύμα στο αριστερό του πόδι. Είδα μια παλιά ουλή. Τον ρώτησα αν ήταν η πληγή από τη σφαίρα. Το επιβεβαίωσε με... βαριά καρδιά. Η τελευταία απόδειξη. Τον είχαμε πιάσει».

Σύμφωνα με το προφίλ της CIA ο Σαντάμ ήταν ένας παθολογικός ψεύτης, αλλά θα μπορούσε να είναι και αρκετά ειλικρινής. Η εντύπωσή μας πως διοικούσε με σιδερένια πυγμή ήταν επίσης λανθασμένη. Έγινε σαφές από τις ανακρίσεις, πως στα τελευταία του χρόνια ο Σαντάμ δεν είχε ιδέα για το τι γινόταν μέσα στο Ιράκ.

• «Ο Σαντάμ, επίσης, γρήγορα αρνήθηκε κάθε εμπλοκή στο τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου. «Κοιτάξτε ποιος ενεπλάκη», είπε. «Από ποιές χώρες είχαν έρθει; Σαουδική Αραβία. Κι αυτός ο αρχηγός της συμμορίας, ο Muhammad Atta, ήταν Ιρακινός; Όχι. Ήταν Αιγύπτιος. Γιατί πιστεύετε ότι συμμετείχα στις επιθέσεις»;

Ο Σαντάμ όντως πίστεψε πως η 11η Σεπτεμβρίου θα έφερνε Ιράκ και ΗΠΑ πιο κοντά επειδή η Ουάσινγκτον θα χρειαζόταν την βοήθεια της κυβέρνησής του στην καταπολέμηση του φονταμενταλισμού. Πόσο θλιβερά λάθος ήμασταν. Κατά την διάρκεια των ανακρίσεων, συχνά ακούγαμε εκρήξεις. Ο Σαντάμ το χαιρόταν. "Θα αποτύχετε", είπε. «Θα καταλάβετε ότι δεν είναι τόσο εύκολο να κυβερνάς το Ιράκ». Η ιστορία τον δικαίωσε. Τότε όμως, ήμουν περίεργος σχετικά με το γιατί ένιωθε έτσι».

«Επειδή δεν ξέρετε τη γλώσσα, την ιστορία και την αραβική σκέψη”, είπε. «Είναι δύσκολο να γνωρίσεις τους Ιρακινούς χωρίς να ξέρεις τον καιρό ή την ιστορία της χώρας. Είναι η μέρα με τη νύχτα. Γι' αυτό λένε ότι οι Ιρακινοί είναι ξεροκέφαλοι – λόγω της καλοκαιρινής ζέστης».

Γέλασε και πρόσθεσε: «Το επόμενο καλοκαίρι, όταν θα έχει ζέστη, μπορεί να εξεγερθούν εναντίον σας. Το καλοκαίρι του 1958 έκανε λίγη ζέστη. Στη δεκαετία του '60, όταν είχε ζέστη, κάναμε επανάσταση. Να το πεις αυτό στον Πρόεδρο Μπους».

Newsroom , CNN Greece , 20 Δεκεμβρίου 2016
http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/59256/h-anakrisi-santam-10-xronia-meta-tin-ektelesi-toy-enas-praktoras-tis-cia-apokalyptei

Ο ΄Ομηρος για τη θάλασσα, το πέλαγος, τον Ωκεανό

Το υγρό στοιχείο του πλανήτη, η θάλασσα η ανεξάντλητη! Μια τόσο όμορφη πανάρχαια λέξη που προφέρουμε χιλιάδες χρόνια τώρα εμείς που κατοικούμε την ελληνική γη και δεν ετυμολογείται, αφού χάνεται στους προελληνικούς χρόνους (μέγαρον, τύραννος, Αθηνά, Κόρινθος και πολλές πολλές άλλες), δεν υπάρχει καν στις μυκηναϊκές πινακίδες της Γραµµικής Β’ και δεν απαντάται σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου. 

Οι λέξεις για τη θάλασσα στις άλλες γλώσσες της «λεγόμενης ινδοευρωπαϊκής» οικογένειας ανάγονται στη ρίζα -mar, με προέλευση όμως ..!...Από το αρχαίο ελληνικό ρήμα µαρµαίρω = λάµπω, ακτινοβολώ.
Ο Όμηρος χρησιμοποιεί για τη θάλασσα πέντε βασικές ρίζες, οι οποίες περιέχουν συγκεκριμένες έννοιες και από εκεί φυσικά πλάστηκαν πληθώρα άλλων λέξεων ενώ απορρέουν και απεριόριστα σύνθετα. Να ξεκινήσουμε με τη λέξη θάλασσα, που είχε την έννοια στον Όμηρο των θαλασσίων υδάτων, το αντίθετο της στεριάς δηλαδή. Αλς (αρσενικό ο αλς ήταν το αλάτι) στο θηλυκό σήμαινε τα ρηχά νερά της θάλασσας κοντά στην παραλία και γενικότερα τη θάλασσα όπως τη βλέπει κανείς από τη στεριά. Από εκεί παρήχθησαν άπειρες λέξεις της Ελληνικής που συνδέονται με τη θάλασσα (αιγιαλός, παράλιος, αλιεία, Αλόνησος κ.ά.).

Για την ανοιχτή θάλασσα ο ποιητής χρησιμοποιεί τη λέξη πέλαγος και έχει τη σημερινή έννοια της ανοιχτής, αναπεπταμένης υγρής επιφάνειας. Η ετυμολογική της προέλευση είναι από τη ρίζα πελα- που σημαίνει επίπεδος, εξ ου και οι Πελασγοί, οι γηγενείς κάτοικοι του ελλαδικού χώρου «των επίπεδων πεδινών εκτάσεων» (συγγένεια τα πλάγ-ιος, πλαξ/πλάκα, παλά-μη).
Για την κλειστή θάλασσα-πέρασμα, τον δρόμο, χρησιμοποιεί τον πόντο (Ελλήσποντος κ.ά.).

Ο ωκεανός είναι η πιο μεγάλη υδάτινη επιφάνεια, που χωρίζει και ηπείρους, και η λέξη προέρχεται από τον μυθικό ποταμό, τον Ωκεανό, ο οποίος περιέρρεε, κατά τη µυθολογία, τη Γη χωρίς αρχή και τέλος.
Στην πραγµατικότητα, έτσι δηλώθηκε ο Ατλαντικός Ωκεανός, η εξωτερική, µεγάλη διαχωριστική θάλασσα, για να διακριθεί από τη γνωστή στους Έλληνες µεγάλη εσωτερική θάλασσα, τη Μεσόγειο.
Ούτως ή άλλως, ο ίδιος ο Όμηρος είναι μια ποιητική θάλασσα με απόκρυφες σπηλιές, άγνωστα μονοπάτια και νοήματα, που στους αιώνες των αιώνων θα αναζητούμε τις αλήθειες του, τους συμβολισμούς του και την οργιώδη φαντασία του που μας αφήνει ακόμη άναυδους.

Είπαμε να κάνουμε ένα μπλε περίπατο στους επιθετικούς προσδιορισμούς και στις παρομοιώσεις για τη θάλασσα που πλέκει ο απαράμιλλος ποιητής μας. Να κυλισθούμε στις αμμουδιές του Ομήρου και να αγναντεύσουμε τις θάλασσές του, πλημμυρισμένοι από το αιώνιο ποιητικό του κάλλος. Ας πάρουμε μία μία τις λέξεις.




Τι είναι η θάλασσα για τον Όμηρο!
Είναι «αλμυρόν ύδωρ» και «περικαλλέα λίμνη» (πάντα η έννοια θάλασσα είναι εδώ), «βαθεία λίμνη» και «μέγα πέλαγος». Είναι πολυφλοίσβοιος = πολυκύματη. Ηχήεσσα = θάλασσα με βουητό. Αγχιβαθής = θάλασσα βαθιά στις ακτές. Ορινομένη = φουρτουνιασμένη. Και προσδιορίζεται: επί ρηγμίνι θαλάσσης = εκεί που σπάζουν τα κύματα, στην ακρογιαλιά, επί θινί θαλάσσης = στην αμμουδιά. Ευρέα νώτα θαλάσσης = πλατιά τα νώτα της θάλασσας.

Τι είναι η αλς για τον Όμηρο! Είναι δία = θεϊκή θάλασσα, ατρυγέτοιος και ατρύγετος = με φοβερό βάθος ή ακαταπόνητη και πολιής αλς = αφρισμένη θάλασσα. Παρά θίν’ αλός είναι η ακρογιαλιά.

Ο πόντος είναι απείριτος = αδιάβατος, οίνωψ = στο χρώµα του κρασιού(;), σκουρόχρωµος, µεγακήτης = µε πολλά και µεγάλα κήτη, µέλας = μαύρος, απείρων κυμαίνων = απέραντη, κυματιστή θάλασσα, πολύκλυστος = πολυκυματούσα, ιχθυόεις πόντος= θάλασσα γεμάτη ψάρια, ιοειδής πόντος = σκοτεινογάλαζη θάλασσα, ηεροειδής πόντος = σκοτεινή θάλασσα.




Οι παρομοιώσεις του Ομήρου με φόντο τη θάλασσα

Όπως όταν ορθώνεται στον πολύβουο αιγιαλό το κύμα της θαλάσσης από σάλεμα Ζεφύρου και το ένα πάνω στο άλλο φουσκώνει, έπειτα δε ξεσπάζοντας στη στεριά βογκάει τρομερά και πυργώνεται, αφού περνάει στα βράχια κάνοντας καμάρα, ξερνάει τον αφρό της θάλασσας.

Ως δ’ ότ’ εν αιγιαλώ πολυηχέι κύμα θαλάσσης

όρνυτ’ επασσύτερον Ζεφύρου ύπο κινήσαντος·
πόντω μεν τε πρώτα κορύσσεται, αυτάρ έπειτα
χέρσω ρηγνύμενον μεγάλα βρέμει, αμφί δε τα’ άκρας
κυρτόν ιόν κορυφούται, αποπτύει δ’ αλός άχνην· (Ιλιάς Δ 422-426)

Όπως το ελαφρύ πρώτο ρυτίδιασμα που απλώνει στη θάλασσα ο Ζέφυρος όταν πιάνει και από αυτό σκουραίνει το πέλαγος.

Οίη δε Ζεφύροιο εχεύατο πόντον έπι φριξ

ορνυμένοιο νέον, μελάνει δε τε πόντος υπ’ αυτής.

Όπως όταν το κύμα της πολυτάραχης θάλασσας μουγκρίζει στη διάπλατη ακρογιαλιά και βουίζει το πέλαγος

Ως ότε το κύμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης

αιγιαλώ μεγάλω βρέμεται, σμαραγδεί δε καθ’ έδρας (Ιλιάς Β 209-210)

Ούτε της θάλασσας το κύμα φωνάζει τόσο πολύ προς τη στεριά, καθώς σηκώνεται από τα ανοιχτά του πελάγου από άγριο φύσημα Βοριά.

Ούτε θαλάσσης κύμα τόσον βοάα ποτί χέρσον,

ποντόθεν ορνύμενον πνοιή Βορέω αλεγεινή· (Ιλιάς Ξ 394-395)

Και όπως το μεγάλο κύμα της πλατιάς θάλασσας κατεβαίνει από τους τοίχους ψηλά του πλοίου, όταν το κινεί η δύναμη του αγέρα, γιατί αυτή πιο πολύ τα κύματα τα φουσκώνει.

Οι δ’, ως τε μέγα κύμα θαλάσσης ευρυπόροιο

νηός υπέρ τοίχων κατασβήσεται, οππότ’ επείγη

ις ανέμου· ή γαρ τε μάλιστά γε γε κύματ’ οφέλλει (Ιλιάς Ο 381-383)

Και όπως τα ψάρια που τεράστιο δελφίνι τα κυνηγάει γεμίζουν φεύγοντας τους μυχούς του απάνεμου λιμανιού φοβισμένα, διότι όποιο πιάσει εκείνο το καταβροχθίζει αμέσως.

Ως δ’ υπό δελφίνος μεγακήτεος ιχθύες αλλοι

φεύγοντες πιμπλάσι μυχούς λιμένου ευόρμου

δειδιότες· μάλα γαρ τε κατεσθίει, ον κε λάβησιν·

(Ιλιάς Ψ 692-693)




Εδώ οι περιγραφές είναι για τον Πρωτέα, τη θαλάσσια θεότητα:

Και όπως το ψάρι τινάζεται στην άκρη του γιαλού που είναι γεμάτη φύκια, καθώς το πάει από τον Βορρά η ανταριασμένη θάλασσα και έπειτα το σκεπάζει μαύρο κύμα,

Ως δ’ οθ’ υπό φρικός Βορέω αναπάλλεται ιχθύς

θίν’ εν φυκιόεντι, μέλαν δε ε κύμα κάλυψεν, (Ιλιάς Φ 22-24)

Κοπάδια οι φώκιες, τα παιδιά της όμορφης θαλασσινής θεάς (εννοεί την Αμφιτρίτη), κοιμούνται ολόγυρά του, πηδώντας μέσα από τα αφρισμένα κύματα, και ανασαίνουν βαριά τη μυρωδιά του πάτου της θάλασσας.

αμφί δε μιν φώκαι νέποδες καλής Αλοσύδνη

αθρόαι εύδουσιν, πολιής αλός εξαναδύσαι,

πικρόν αποπνείουσαι αλός πολυβενθέος οδμήν. (Οδύσσεια δ 404-406)

Πέρασε (ο Ερμής) από την Πιερία και έπεσε στη θάλασσα από τον αιθέρα· πήγαινε τότε με γρήγορες κινήσεις πάνω στα κύματα, όμοιος με το πουλί τον γλάρο, που κυνηγάει ψάρια μέσα στα φοβερά βάθη ταραγμένης θάλασσας και βρέχει στα αλμυρά νερά τις πυκνές του φτερούγες· με αυτόν ολόιδιος ο Ερμής έπλεε πάνω στα αμέτρητα κύματα.

Πιερίην δ’ επιβάς εξ αιθέρος έμπεσε πόντω·

σεύατ’ έπειτ’ επί κύμα λάρω όρνιθι εοικώς,

όστε κατά δεινούς κόλπους αλός ατρυγέτοιο

ιχθύς αγρώσσων πυκινά πτερά δεύεται άλμη·

τω ίκελος πολέεσιν οχήσατο κύμασιν Ερμής (Οδύσσεια ε 50-54)


https://ellinondiktyo.blogspot.gr/2016/12/blog-post_13.html#more

Τα Χριστούγεννα, ο Παπαδιαμάντης και ο Σαραντάρης

.

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Κάθε Χριστούγεννα στη σκέψη των Ελλήνων δεσπόζει φυσικά η υπερφυής Γέννηση του  Θεανθρώπου Χριστού, που χώρισε την Ιστορία στα δύο και σφράγισε την ανθρωπότητα ως Σωτήρας, Λυτρωτής και Πρότυπο ζωής.

Ο Σκιαθίτης Γέροντας  των γραμμάτων μας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στη μετάφραση του της Ζωής του Χριστού, του Φριδερίκου Φάρραρ ( Εκδόσεις Δόμος), έβαλε σ’ αυτήν το προσωπικό του ύφος και  μεταφέρει  έτσι  τον ταπεινό τρόπο με τον οποίο τα Ευαγγέλια περιγράφουν το υπέρλογο γεγονός:

«Τα Ευαγγέλια, πάντοτε φιλαλήθη, με την θέλγουσαν εκείνην απλότητά των, ήτις είναι η σφραγίς της ειλικρινούς και απροσποιήτου αφηγήσεως, αναφέρουν το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού άνευ σχολίων. Δεν υπάρχει εις αυτά η υπερβολή του απιστεύτου και μυστηριώδους και του θαύματος, ήτις παρατηρείται εις τας ιουδαϊκάς φαντασιοκοπίας δια τον ερχόμενον Μεσσίαν, και εις τας αποκρύφους αφηγήσεις τας σχετιζομένας με το θείον Τέκνον. Η τρανοτέρα απόδειξις της αξιοπιστίας  των Ευαγγελιστών είνε η άκρα αντίθεσις της ιστορίας των προς τα ψευδοευαγγέλια των πρώτων αιώνων και προς όλας τας φανταστικάς παραδόσεις.

Αν τα Ευαγγέλια μας δεν ήσαν αυθεντικά, θα έβριθον  και αυτά από τας υπερβολάς αίτινες χαρακτηρίζουν πάσαν παράδοσιν των πρώτων χρόνων, αναφερομένην εις τον βίον του Σωτήρος. Δια τους αμαθείς και δι’ όσων  το πνεύμα δεν αυγάζει το φως της αληθείας, φαίνεται απίστευτον  το να συντελεσθή το καταπληκτικώτερον γεγονός εν τη ιστορία του κόσμου άνευ αναστατώσεων και άνευ καταστροφών…» (σελ. 30).

Ο Παπαδιαμάντης μέσα από την Πίστη του στον Χριστό και στην Ορθοδοξία και την αγάπη του προς την Ελλάδα, μίλησε απλά και κατ’ ευθείαν στην καρδιά του λαού μας. Και ορισμένες σκέψεις του μένουν ως αποφθέγματα στην ιστορία των Ελλήνων. Ήταν βέβαιος ότι οι πολέμιοι του Χριστού θα υπάρχουν πάντοτε, αλλά και θα απέρχονται, ενώ ο γεννημένος στην ταπεινή Φάτνη της Βηθλεέμ Χριστός θα βασιλεύει πάντα. ΄

Εγραψε: » Προ των σήμερον υλιστών, δαρβινιστών και θετικιστών υπήρξαν οι απαισιόδοξοι, οι ορθολογισταί και οι κριτικισταί, αλλά παρήλθον. Προ αυτών ήσαν οι πανθεϊσταί, αλλ’ εξέλιπον. Παρέρχονται, κρύπτονται εν τη σκιά, αφανίζονται, αφού επί βραχύ τέρψωσι τους φιλοκαίνους και τους φιλαναγνώστας δια περιέργου συναυλίας λέξεων και γνωμών.

Ο δε Χριστός έμεινε και θα μένη…Ο πόθος της μωράς επιδείξεως, η μανία του καινά εκάστοτε λέγειν, η δοκησισοφία, ο τύφος και η οίησις άγουσιν εις τας συγχρόνους αθεϊστικάς θεωρίας, από των οποίων τουναντίον απάγει η ειλικρινής και ακραιφνής φιλοσοφική συζήτησις της προ των οφθαλμών ημών κειμένης αληθείας». ( Άρθρο στην εφημερίδα «Εφημερίς»,  στις 25 Δεκεμβρίου του 1887)

Μεταξύ αυτών που ένιωσαν την ποιότητα του έργου του Παπαδιαμάντη και το ήθος του είναι ο ποιητής και στοχαστής Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941), που και αυτός υπέστη τον ιδεολογικό ρατσισμό των υλιστών και ηδονιστών και τον κομπλεξισμό των μετριοτήτων. Σε δημοσίευμά του στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης «Μακεδονικές Ημέρες», τον Ιανουάριο του 1938, γράφει ότι ο Παπαδιαμάντης αγκαλιάζει τον ελληνισμό ως σύνολο και ότι μετά από αυτόν » δεν φανερώθηκε στην Ελλάδα μήτε ένας σοβαρός θρησκευτικός πεζογράφος». Ο Σαραντάρης στο φιλοσοφικό του δοκίμιο 

«Η παρουσία του ανθρώπου» τονίζει: « Για μας η πίστη στον Θεό – Άνθρωπο οφείλει να είναι το ιδανικό των ατόμων όλων των εποχών. Πάνω σε τούτο σχεδόν δεν δεχόμαστε συζήτηση. Κείνο που χρειάζεται ο φιλόσοφος ν’ αναζητήσει είναι, ποιός δρόμος, ο μόνος δρόμος, που το άτομο της εποχής του θ’ ακολουθήσει για να φτάσει στην πίστη στον Θεό – ‘Ανθρωπο. Ο δρόμος και η αφετηρία του δρόμου….

Στην πίστη στον Θεό – Άνθρωπο θα φτάσει το τωρινό άτομο από τη θέση εκείνη, όπου είναι απλά ένα ειλικρινές έστω και άπιστο άτομο, που λαχταρά την αλήθεια, και είναι αποφασισμένο να τη βρει, αν και, χωρίς το θαύμα της αγάπης, χωρίς την αγάπη σα βίωση, νιώθει τόσο πιο δύσκολο το δρόμο από κείνο που είταν στην αυγή του πολιτισμού μας».

Παπαδιαμάντης και Σαραντάρης. Δυο μεγάλοι άνθρωποι της Τέχνης και φιλόσοφοι της ζωής, που αγάπησαν τον Χριστό μέσα από τον δρόμο που ακολούθησε  ο καθένας. Για τον Παπαδιαμάντη  ό,τι ιερότερο έχει είναι η Εκκλησία και η Ορθοδοξία και παραμένει σε όλη του τη ζωή ένας ταπεινός ψάλτης της, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Σαραντάρης έχοντας μεγαλώσει στην Ιταλία δεν είχε βιώσει την Παράδοση του Παπαδιαμάντη, όμως πίστευε ακράδαντα στον Θεάνθρωπο και Σωτήρα Χριστό, μέσα από την πίστη του στην Ορθοδοξία. Και οι δύο ήσαν αγωνιστές της σε βάθος εξέτασης της ζωής, όπως και οι δύο   επέλεξαν τον μονήρη δρόμο της ανεξαρτησίας της άποψης, της αποχής από τις κοσμικές συναναστροφές, και της «εντίμου πενίας».

Δεν είναι λίγοι οι Έλληνες λογοτέχνες, που έγραψαν διηγήματα, με κέντρο τα Χριστούγεννα. Πολλά ηθογραφικά, άλλα κοινωνικά, ή συγκινητικά. Όλα αυτά υπάρχουν σε βιβλία ανθολογημένα και συμβάλλουν στην εορταστική ατμόσφαιρα της ημέρας. Όμως για πιο ουσιαστική βίωση της ενανθρώπισης του Υιού του Θεού χρειάζεται η ανάγνωση και η ακρόαση των αγιογραφικών κειμένων και της υμνογραφίας της ημέρας και βέβαια η μυστηριακή συμμετοχή στο ανυπέρβλητο γεγονός.-

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

Η Γέννηση του Χριστού: Τοιχογραφία στην εκκλησία του Σταυρού του Αγιασμάτι στο χωριό Πλατανιστάσα. 15ος αιώνας

 

Η εκκλησία του Σταυρού του Αγιασμάτι, ξυλόστεγη μονόχωρη με δίριχτη επικλινή στέγη βρίσκεται βορειοδυτικά του χωριού Πλατανιστάσα στην περιοχή της Πιτσιλιάς. 

Διασώζει τον πιο πλήρη κύκλο τοιχογραφιών του ζωγράφου Φίλιππου Γιου τον 15ο αιώνα στην Κύπρο. 

Επιγραφές πάνω σπό τη βόρεια και νότια είσοδο αναφέρουν την ανέγερση και τοιχογράφηση του ναού στα 1494.

Στην παράσταση της Γεννήσεως ο καλλιτέχνης συγκέντρωσε με δεξιοτεχνία όλες τις σχετικές παραπληρωματικές σκηνές εμπλουτίζοντάς τις με νέα στοιχεία. 

Οι μάγοι εικονίζονται δύο φορές, καθώς ανηφορίζουν στο βραχώδες τοποίο και καθώς προσφέρουν τα δώρα στον γεννηθέντα Χριστό.





Οι Μάγοι με αναγεγραμμένα τα ονόματά τους: Βαλτάσαρ – Μελχιόρ – Γάσπαρ.





Η παρουσία των βοσκούν εμπλουτίζεται με σκηνή αρμέγματος. Λεπτομέριες στην απικόνιση δείχνουν εξοικείωση του τεχνίτη με παρόμοιες σκηνές.





Βοσκός σκαρφαλομένος στους βράχους ετοιμάζεται να «συλλάβει» ένα ατίθασο πρόβατο με το «ωκυπόδιον» (κυπριακή ποιμενική ράβδο).





Βοσκός καθισμένος οκλαδόν με συστροφή της κεφαλής έχει σταματήσει το παίξιμο του αυλού, για να ακροασθεί το μήνυμα των αγγέλων.





Στην απεικόνιση του Λουτρού αξίζει να σημειωθεί η κίνηση της βοηθού με το αμάνικο ρούχο, η οποία ρίχνει με χάρη το νερό στη λεκάνη.





Τόξα ουρανού με δύο αγγέλους σε μονοχρωμία σε αντίθεση με τους αγγέλους που βρίσκονται στη γη.





Η τρυφερότητα της Θεοτόκου Μητέρας.

Πηγή:http://noctoc-noctoc.blogspot.gr ,17 Δεκεμβρίου 2012