Έφυγε από τη ζωή ο Αλέξανδρος Σχινάς, η «φωνή της ελευθερίας» της Deutsche Welle

Σίγησε για πάντα, το περασμένο Σάββατο στο Έσσεν, η «φωνή της ελευθερίας» ,που κάθε  βράδυ - στα κατάμαυρα  χρόνια της δικτατορίας- ξεσήκωνε εκατομμύρια Έλληνες ,μέσα από τα βραχέα της Deutsche Welle .

 Ο Αλέξανδρος Σχινάς πέθανε στα 88 του χρόνια, αφήνοντας ως κληρονομιά :

• τον πολύτιμο αγώνα για την ελευθερία,
•  το παράδειγμα του ασυμβίβαστου ονειροπόλου, αλλά και
• το πάθος για τη γλώσσα και τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης.

Γεννήθηκε το 1924 στην Αθήνα, η οποία, ωστόσο, φαίνεται ότι δεν χωρούσε το ανήσυχο πνεύμα του. Έπειτα από περιήγηση σε χώρες της Ευρώπης, εγκαταστάθηκε το 1959 στην τότε Ομοσπονδιακή Γερμανία, εργάστηκε ως ανταποκριτής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας και μετά το ‘74 της ΕΡΤ, αλλά έμελλε να ταυτιστεί με την αντιδικτατορική δράση από τα μικρόφωνα της ελληνικής υπηρεσίας της Deutsche Welle. Το λογοτεχνικό του έργο  αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους Έλληνες λογοτέχνες της μεταπολεμικής εποχής.

Κάθε βράδυ, στις 21.40, οι Έλληνες συντονίζονταν στη συχνότητα της Deutsche Welle, περιμένοντας το αντιδικτατορικό μένος του Αλ. Σχινά και το κάλεσμά του σε λαϊκή εξέγερση κατά της χούντας. Δεν τον έκαμψαν οι διαρκείς απειλές, ακόμη και κατά της ζωής του ή των συγγενών του στην Ελλάδα. Ο Αλ. Σχινάς δεν ήταν ένας αριστερός διανοούμενος. Είχε πάντα στο νου του την ελευθερία και αυτή βρισκόταν στο επίκεντρο του έργου και της δράσης του. Τον ενδιέφερε ωστόσο η χώρα του όχι μόνο να απαλλαγεί από τους δυνάστες, αλλά και να εξελιχθεί σε μια σύγχρονη και ολοκληρωμένη δημοκρατία, ελεύθερη και από την καθυστέρηση του πνεύματος και της διανόησης. Σ' αυτό το πλαίσιο, η αφοσίωσή του στον «υπερλεξισμό», την άνευ ορίων διεύρυνση της εκφραστικότητας μέσα από την αξιοποίηση κάθε εκφραστικής δυνατότητας, δεν ξενίζει. Ακόμη και μετά την πτώση του καθεστώτος, η ελευθερία - αυτή τη φορά στην γλώσσα και την εκπαίδευση - συνέχισε να τον απασχολεί. Ο τίτλος της σειράς των εκπομπών που εξέδωσε το 1977 είναι χαρακτηριστικός: «Για την υπεράσπιση της ελληνικής εγκεφαλοκρηπίδας».

Ο Αλέξανδρος Σχινάς αποτελεί εμβληματική μορφή ανάμεσα στους Έλληνες της Γερμανίας που προσπαθούσαν με τη φωνή τους να δημιουργήσουν συνθήκες ανατροπής της χούντας.

Πηγή :http://www.kathimerini.grμε/

Η ΝΕΤ δολοφονεί την ελληνική λέξη "η Οδός"

Προς  τη ΝΕΤ :

Αγαπητοί κύριοι της κρατικής  ΝΕΤ , σας ικετεύουμε ...
Μη  ...δολοφονείτε τη γλώσσα μας ...
Κι αν κάποιοι  ¨συντάκτες¨ σας  δεν την γνωρίζουν , εμείς οι ΄Ελληνες  φορολογούμενοι ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ  να τους αποσύρετε  μέχρις ότου  με  εντατικά μαθήματα  διδασκαλίας  μάθουν  ,
ότι  η ελληνική λέξη " η οδός" στην ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ  γράφεται /εκφωνείται "η Οδός" και όχι ..."η ΟΔΟ"!
Αυτός ο απερίγραπτος  ,που "βγήκε" πριν από λίγο στο μεσημβρινό  δελτίο (των 12.00) για να  περιγράψει την εικόνα στους δρόμους, λόγω της χιονόπτωσης, πάνω  από ...ΠΕΝΤΕ  φορές  δολοφόνησε  τη λέξη "Οδός", λέγοντας :
- η ΟΔΟ Πεντέλης
- η ΟΔΟ  τάδε  κλπ.

Οδυσσέας ΕΛΥΤΗΣ : "πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού"

Mε αφορμή την ολοκλήρωση του εορτασμού των εκατό χρόνων από την γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη το 2011 στην Ελλάδα, το ΑΠΕ-ΜΠΕ παρουσίασε σήμερα ένα ανέκδοτο κείμενο του ποιητή, από ομιλία του στους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη.,το Νοέμβριο του 1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας .

Η ομιλία μεταφέρεται αυτούσια με την επισήμανση του Ελύτη «ότι η γλώσσα είναι ένας φορέας ήθους που, αν δεν του υπακούσεις θα τιμωρηθείς».

«Αγαπητοί φίλοι
Περίμενα πρώτα νά τελειώσουν οί επίσημες γιορτές πού προβλέπει ή "Έβδομάδα Νόμπελ" καί ύστερα νά 'ρθω σ' έπαφή μαζί σας. Τό έκανα γιατί ήθελα νά νιώθω ξένιαστος καί ξεκούραστος.
Ξεκούραστος βέβαια δέν είμαι. Χρειάστηκε νά βάλλω τά δυνατά μου γιά νά τά βγάλω πέρα μέ τίς άπαιτήσεις τής δημοσιότητας, τίς συνεντεύξεις καί τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δέν έκπροσωπούσα τό ταπεινό μου άτομο άλλά όλόκληρη τή χώρα μου. Κι έπρεπε νά τήν βγάλω άσπροπρόσωπη. Δέν ξέρω άν τό κατάφερα. Δέν είμαι καμωμένος γιά τέτοια. Γιά τιμές καί γιά δόξες.
Τή ζωή μου τήν πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας μέ τή γλώσσα. Έπειδή αύτό είναι στό βάθος ή ποίηση: μιά πάλη συνεχής μέ τή γλώσσα. Τή γλώσσα τήν έλληνική πού είναι ή πιό παλιά καί ή πιό πλούσια γλώσσα τού κόσμου.
Ό,τι καί να πεί ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή άσήμαντο, δέν φέρνει άποτέλεσμα, θέλω νά πώ δέν γίνεται ποίηση άν δέν περάσει άπό την κρησάρα τής γλώσσας, άν δέν φτάσει στήν όσο γίνεται πιό τέλεια έκφραση. Άκόμα και οί πιό μεγάλες ίδέες, οί πιό εύγενικές, οί πιό έπαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα έάν δέν καταφέρει ό τεχνίτης νά ταιριάσει σωστά τά λόγια του. Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος νά φτάσει στά χείλια τών πολλών, νά γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί νά ΄ρθει καί ό συνθέτης νά βάλλει μουσική, νά γίνουν οί στίχοι τραγούδι. Καί γιά ένα τραγούδι ζούμε, στό βάθος, όλοι μας. Τό τραγούδι πού λέει τούς καϋμούς καί τούς πόθους τού καθενός μας. Τόσο είναι άλήθεια ότι τό μεγαλείο καί ή ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.

Ταπεινά έργάστηκα σ΄όλη μου τή ζωή. Καί ή μόνη άνταμοιβή πού γνώρισα πρίν άπό τή σημερινή, ήταν ν' άκούσω τούς συμπατριώτες μου νά μέ τραγουδούν. Νά τραγουδούν τό ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ πού μού χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά καί άδιάπτωτη προσπάθεια, γιά νά τό τελειώσω. Δέν τό λέω γιά νά περηφανευτώ. Δέν έρχομαι σήμερα γιά νά σάς κάνω τόν σπουδαίο. Κανείς δέν είναι σπουδαίος άπό μάς. Άπό μάς, άλλος κάνει τή δουλειά του σωστά κι άλλος δέν τήν κάνει. Αύτό είναι όλο. Όμως θέλω νά μάθετε, όπως τό έμαθα κι έγώ στά έξηνταοχτώ μου χρόνια: μόνον άν κάνεις σωστά τή δουλειά σου - ό κόπος δέν θά πάει χαμένος.

Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί άπό σάς περίμεναν άλλα πράγματα άπό μένα. Τους ζητώ συγγνώμην πού δέν θά τούς ίκανοποιήσω. Άν είχα τό ταλέντο του όμιλητή, τού δάσκαλου, τού ήγέτη, θά είχα ίσως άφιερωθεί στήν πολιτική. Τώρα δέν είμαι παρά ένας γραφιάς πού πιστεύει σέ ορισμένα πράγματα. Κι αύτά τά πράγματα θέλει νά τά γνωρίσει καί στούς άλλους, νά τά βγάλει άπό μέσα του, νά τά κάνει έργο.

Έμένα μού έλαχε ν' άγαπήσω τόν τόπο μου όπως τόν άγαπάτε κι έσείς. Νά τί είναι πού μάς ένώνει άπόψε όλους έδώ πέρα. ΄Η άγάπη μας γιά τήν Έλλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν' άγαπά ένας λαός τή χώρα του. Άλλά γιά τόν ποιητή, πιστεύω, ύπάρχει μόνον ένας: ν' άνήκει σ΄όλόκληρο τό λαό του. Πάνω άπό τίς διαιρέσεις καί τίς διχόνοιες, ό ποιητής νά στέκει καί ν' άγαπά όλον τόν λαό του, ν' άνήκει, τό ξαναλέω, σ΄όλο τόν λαό του. Δέ γίνεται άλλιώς. Ή πατρίδα είναι μία. Ό καθένας στόν τομέα του άς έρθει καί άς κάνει κάτι, όπως αύτός τό νομίζει καλύτερα.

Όμως ό πνευματικός άνθρωπος βλέπει τό σύνολο. Θέλω να πιστεύω πώς ίσως κι ό ξενητεμένος, τό ίδιο. Γιά μάς ή Έλλάδα είναι αυτές οί στεριές οί καμμένες στόν ήλιο κι αυτά τά γαλάζια πέλαγα μέ τους άφρούς τών κυμάτων. Είναι οί μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλλες, είναι τ' άσπρα σπιτάκια τ΄άσβεστωμένα καί τά ταβερνάκια καί τά τραγούδια τίς νύχτες μέ το φεγγάρι πλάϊ στήν άκροθαλασσιά ή κάτω άπό κάποιο πλατάνι. Είναι οί πατεράδες μας κι οί παππούδες μας μέ τό τουφέκι στό χέρι, αύτοί πού λευτερώσανε τήν πατρίδα μας καί πιό πίσω, πιό παλιά, όλοι μας οί πρόγονοι πού κι αύτοί ένα μονάχα είχανε στό νού τους -όπως κι' έμείς σήμερα: τόν άγώνα γιά τή λευτεριά.

Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ό Ρεμπώ, πώς ή πράξη γιά τόν ποιητή είναι ό λόγος του. Κι είχε δίκηο. Αύτό έκανε ό Σολωμός, πού γιά νά γράψει τό άθάνατο ποιήμά του "'Ελεύθεροι Πολιορκημένοι", έσωσε καί παράδωσε στή φυλετική μας μνήμη τό Μεσολόγγι καί τούς άγώνες του. Αύτό έκαναν ό Παλαμάς, ό Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στά φτωχά μου μέτρα τό ίδιο πάσχισα νά κάνω κι έγώ. Πάσχισα νά κλείσω μέσα στήν ψυχή μου, τήν ψυχή όλου τού έλληνικού λαού. Νά δώ πόσο μοιάζανε όλοι οί αγώνες του, άπό τήν άρχαία έποχή ίσαμε σήμερα, γιά τό δίκηο καί γιά τή λευτεριά. Κι αύτό θά κάνω όσα χρόνια μού δώσει ό Θεός νά ζήσω. Αύτή είναι ή πράξη μου. Καί το γεγονός ότι έφτασαν νά τήν αναγνωρίσουν οί ξένοι, είναι μιά νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι' αύτό σάς εύχαριστώ. Κι άν μού τό συγχωρείτε νά σάς δώσω μιά γνώμη - άκούστε την: όσο καλά κι άν ζείτε σ' αύτή τή φιλόξενη, τήν εύγενική χώρα, όσο κι άν νιώθετε καλά και στεριώνετε, καί κάνετε οίκογένεια - μήν ξεχνάτε τήν πατρίδα μας, καί πρό παντός, τή γλώσσα μας. Πρέπει νά 'σαστε περήφανοι, νά 'μαστε όλοι περήφανοι, έμείς καί τά παιδιά μας γιά τή γλώσσα μας.
Είμαστε οί μόνοι σ΄όλόκληρη τήν Εύρώπη πού έχουμε τό προνόμιο νά λέμε τόν ούρανό "ούρανό" καί τή θάλασσα "θάλασσα" όπως τήν έλεγαν ό Όμηρος καί ό Πλάτωνας πρίν δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Δέν είναι λίγο αύτό. Ή γλώσσα δέν είναι μόνον ένα μέσον έπικοινωνίας. Κουβαλάει τήν ψυχή τού λαού μας κι όλη του τήν ίστορία καί όλη του τήν εύγένεια. Χαίρομαι κι αύτή τή στιγμή πού σάς μιλάω σ' αύτή τή γλώσσα καί σάς χαιρετώ, σάς άποχαιρετώ μάλλον, άφού ή στιγμή έφτασε νά φύγω.
Όμως ένα κομμάτι τής ψυχής μου σάς τό άφήνω μαζί μ' ένα μεγάλο εύχαριστώ πού μέ άκούσατε. Μακάρι νά μπορούσε νά σάς μείνει, νά τό κρατήσετε, σάν ένα μικρό φυλαχτό άπό την πατρίδα».

Πρόβλημα στα ελληνικά για έναν στους 10 απόφοιτους του Δημοτικού στην Κύπρο

Πρόβλημα αλφαβητισμού στην ελληνική γλώσσα αντιμετωπίζει ένας στους δέκα απόφοιτους του Δημοτικού στην Κύπρο .

Αυτό προκύπτει από επίσημα στοιχεία, βάσει έρευνας του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας και Αξιολόγησης της Κύπρου.

ΝΑΙ στα Ελληνικά ,ΟΧΙ στα ''GREEKLISH''

Οι συντελεστές του “ ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ” , με επικεφαλής τον Αντώνη Κανάκη, ανέλαβαν μια σούπερ σπουδαία  ενημερωτική εκστρατεία υπέρ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ γλώσσας και κατά των λεγόμενων "greeklish".

Πρόκειται στην ουσία για σπουδαία πρωτοβουλία στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και του υπουργείου Α-Παιδείας.Είχαν έμπνευση, κουράγιο και κυρίως  αρ...ια να βγουν ανοιχτά μπροστά και να πάρουν ξεκάθαρη  για ένα τεράστιο  θέμα , κινδυνεύοντας να χαρακτηρισθούν ...εθνικιστές.

Δεν το υπολόγισαν  και προχώρησαν , συναντώντας αμέσως  έναν τοίχο ...αδιαφορίας  από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε , τα οποία ούτε είδαν ούτε άκουσαν...

Το μήνυμα της πρωτοβουλίας είναι πως η ελληνική γλώσσα κινδυνεύει από τα λεγόμενα "greeklish", γραφή που κυρίως προτιμά η νέα γενιά πολιτών της Ελλάδας σε chat, sms, σελίδες κοινωνικής δικτύωσης κλπ. Δηλαδή χρησιμοποιούν τον ελληνικό προφορικό λόγο με αγγλική γραφή.

«' Ενα από τα λίγα πράγματα που μας έχουν απομείνει και για το οποίο μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι στη χώρα αυτή είναι η γλώσσα μας! Σχεδόν μία ολόκληρη γενιά καθημερινά πληκτρολογεί ασταμάτητα greeklish. Εχει σχεδόν ξεχάσει πώς να γράφει ελληνικά και σε λίγο θα ακολουθήσει και άλλη και άλλη και άλλη… Εκτός αν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του προβλήματος, του εγκλήματος που διαπράττουμε εναντίον της ελληνικής γλώσσας!

»Μπορεί να φαίνεται ως μια ασήμαντη ίσως συνήθεια, αλλά σε βάθος χρόνου η συνήθεια αυτή μπορεί να καταργήσει τον ελληνικό γραπτό λόγο και όχι μόνο! Μπορούμε να ξεσυνηθίσουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι -και ειδικά οι μικρότεροι- και να ανατρέψουμε μια για πάντα την καταστροφική για τη γλώσσα μας συνήθεια των greeklish. Και μπορούμε να το κάνουμε πολύ εύκολα, φτάνει να το κάνουμε όλοι μαζί» επισημαίνουν  ο Κανάκης και η παρέα του.