Του Ηλία Κανέλλη (athina984)
"Το θέμα των μεταναστών και των προσφύγων μας ξεπερνά. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος να παριστάνουμε ότι έχουμε πολιτικές ενώ δεν έχουμε. Ούτε είναι λόγος να παίζουμε στο μελό του ανθρωπισμού, να επιδιώκουμε δηλαδή δάκρυα αντί για στοεχευμένες δράσεις.
Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έτσι πολιτεύεται. Παριστάνει ότι έχει πολιτική, ενώ απλώς πολύ μπλα μπλα. Εκφράζει τον πόνο του για τους πνιγμένους στο Αιγαίο, και ιδίως για τα παιδιά, φτιάχνοντας έναν μανιχαϊσμό κατάλληλο για οπαδούς: εμείς είμαστε καλοί και πονόψυχοι, είδατε ο φούρναρης της Κω κι ο ψαράς της Μυτιλήνης; Και οι κακοί; Α, οι κακοί είναι οι Τούρκοι, που δεν αποτρέπουν τις ροές των προσφύγων προς τη Δύση. Κι οι Ευρωπαίοι, ασφαλώς, που δεν θέλουν να πάρουν πρόσφυγες στις χώρες τους, αλλά τους φορτώνουν σε εμάς – που, είπαμε, εμείς μπορεί να είμαστε φτωχαδάκια, αλλά τους περιθάλπουμε και κάνουμε ό,τι μπορούμε να περνάνε καλά.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν τα είπε έτσι, φυσικά – αλλά, ανάμεσα σε σολοικισμούς, βαρβαρισμούς και ταυτολογίες, τα συνθήματα τα έριξε. Και προφανώς είναι συνθήματα που δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα ούτε με την ιδεολογία του χώρου τον οποίο εκπροσωπεί ούτε με τη διαλεκτική.
Το σχήμα του πρωθυπουργού μπάζει από παντού. Πώς είναι δυνατόν, π.χ., όλοι οι Έλληνες να είναι καλοί και φιλόξενοι; Σύμφωνοι, δεν ακούει και δεν διαβάζει τι γίνεται, δεν βλέπει και δεν ξέρει, αλλά ο ίδιος έχει, κατά καιρούς, χρησιμοποιήσει επιχειρήματα κατά της Χρυσής Αυγής (που δεν νομίζω ότι συμμερίζεται τις απόψεις του για τους ξένους), ενώ ακόμα κι αν οι έλληνες πρώην «γερμανοτσολιάδες» είναι αντιρατσιστές, πώς είναι δυνατόν να συμπλέει με «γερμανοτσολιάδες», αυτός, ένας μνημονιακός από ανάγκη;
Αν ο Αλέξης Τσίπρας προδίδει τη διαλεκτική, τις αριστερές ιδέες τις ανασκολοπίζει. Επικαλούμενος πανελλήνιες αξίες (που δεν μπορεί να είναι πανελλήνιες) και μιλώντας στο συναίσθημα «του λαού», κολακεύοντάς τον, στην πραγματικότητα χτίζει το παραμύθι της δήθεν ελληνικής ιδιαιτερότητας, της περιούσιας φυλής, των γονιδιακά εκλεκτών για να κατανοούν την ανοχή και να θυσιάζονται για τον άλλο. Είναι, όμως, αυτά αριστερές ιδέες;
Πολύ φοβάμαι ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, γνώστης μόνο του λαϊκισμού, του σκοταδόψυχου μελοδράματος των ελληνικών αυτοαποκαλούμενων έντεχνων τραγουδιών (έχετε προσέξει πόσες φορές τσιτάρει στιχάκια;) και λάτρης της εξουσίας, μετατρέπει σιγά σιγά τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα πολυσυλλεκτικό αριστερό μόρφωμα σε συνιστώσα των κυβερνητικών εταίρων του, των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Δεν πήγε, φαίνεται, χαμένο το καυτό φιλί που αντάλλαξε με τον Πάνο Καμμένο το βράδυ της εκλογικής νίκης τους.
ΥΓ1. Με τούτα και μ” εκείνα, ασφαλώς, ο πρωθυπουργός απέφυγε να «απολογηθεί» και για το επτάμηνο της πρώτης διακυβέρνησης, της πολιτικής των μεταφερόμενων στην Ομόνοια μεταναστών που κατά την πρώην αρμόδια υπουργό Τασία Χριστοδουλοπούλου «λιάζονταν» ή «εξαφανίζονταν». Στο μεταξύ, συνεχίζει να μην έχει επεξεργαστεί πρόταση προς την Τουρκία για κοινές περιπολίες στο Αιγαίο, που να μη θέτει σε αμφισβήτηση το ελληνικό αφήγημα για το καθεστώς του Αιγαίου, ενώ υποτίθεται ακριβώς αυτό το αφήγημα των αποτρέπει από τη συνεκμετάλλευση. Φυσικά, όπως όλα είναι φλου, η κυβέρνηση δεν έχει τοποθετηθεί με σαφήνεια αν στηρίζει την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, που λόγω της συγκυρίας του προσφυγικού θα μπορούσε να αναβιώσει.
ΥΓ2. Χθες το πρωί, ξεπαγιασμένοι μετανάστες που διανυκτερεύουν στην πλατεία Βικτωρίας, κατέβηκαν στις αποβάθρες και στις ράγες του ηλεκτρικού αναζητώντας στοιχειώδη θαλπωρή, με αποτέλεσμα να διακοπεί η κυκλοφορία. Η πολιτική τού «όπως να ΄ναι», επενδυμένη με πρωτόγονο αντιευρωπαϊσμό και μπόλικη δήθεν εθνική υπερηφάνεια, εκτός των άλλων, έχει και πολλή υποκρισία.
Νοε 03, 2015
Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έτσι πολιτεύεται. Παριστάνει ότι έχει πολιτική, ενώ απλώς πολύ μπλα μπλα. Εκφράζει τον πόνο του για τους πνιγμένους στο Αιγαίο, και ιδίως για τα παιδιά, φτιάχνοντας έναν μανιχαϊσμό κατάλληλο για οπαδούς: εμείς είμαστε καλοί και πονόψυχοι, είδατε ο φούρναρης της Κω κι ο ψαράς της Μυτιλήνης; Και οι κακοί; Α, οι κακοί είναι οι Τούρκοι, που δεν αποτρέπουν τις ροές των προσφύγων προς τη Δύση. Κι οι Ευρωπαίοι, ασφαλώς, που δεν θέλουν να πάρουν πρόσφυγες στις χώρες τους, αλλά τους φορτώνουν σε εμάς – που, είπαμε, εμείς μπορεί να είμαστε φτωχαδάκια, αλλά τους περιθάλπουμε και κάνουμε ό,τι μπορούμε να περνάνε καλά.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν τα είπε έτσι, φυσικά – αλλά, ανάμεσα σε σολοικισμούς, βαρβαρισμούς και ταυτολογίες, τα συνθήματα τα έριξε. Και προφανώς είναι συνθήματα που δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα ούτε με την ιδεολογία του χώρου τον οποίο εκπροσωπεί ούτε με τη διαλεκτική.
Το σχήμα του πρωθυπουργού μπάζει από παντού. Πώς είναι δυνατόν, π.χ., όλοι οι Έλληνες να είναι καλοί και φιλόξενοι; Σύμφωνοι, δεν ακούει και δεν διαβάζει τι γίνεται, δεν βλέπει και δεν ξέρει, αλλά ο ίδιος έχει, κατά καιρούς, χρησιμοποιήσει επιχειρήματα κατά της Χρυσής Αυγής (που δεν νομίζω ότι συμμερίζεται τις απόψεις του για τους ξένους), ενώ ακόμα κι αν οι έλληνες πρώην «γερμανοτσολιάδες» είναι αντιρατσιστές, πώς είναι δυνατόν να συμπλέει με «γερμανοτσολιάδες», αυτός, ένας μνημονιακός από ανάγκη;
Αν ο Αλέξης Τσίπρας προδίδει τη διαλεκτική, τις αριστερές ιδέες τις ανασκολοπίζει. Επικαλούμενος πανελλήνιες αξίες (που δεν μπορεί να είναι πανελλήνιες) και μιλώντας στο συναίσθημα «του λαού», κολακεύοντάς τον, στην πραγματικότητα χτίζει το παραμύθι της δήθεν ελληνικής ιδιαιτερότητας, της περιούσιας φυλής, των γονιδιακά εκλεκτών για να κατανοούν την ανοχή και να θυσιάζονται για τον άλλο. Είναι, όμως, αυτά αριστερές ιδέες;
Πολύ φοβάμαι ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, γνώστης μόνο του λαϊκισμού, του σκοταδόψυχου μελοδράματος των ελληνικών αυτοαποκαλούμενων έντεχνων τραγουδιών (έχετε προσέξει πόσες φορές τσιτάρει στιχάκια;) και λάτρης της εξουσίας, μετατρέπει σιγά σιγά τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα πολυσυλλεκτικό αριστερό μόρφωμα σε συνιστώσα των κυβερνητικών εταίρων του, των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Δεν πήγε, φαίνεται, χαμένο το καυτό φιλί που αντάλλαξε με τον Πάνο Καμμένο το βράδυ της εκλογικής νίκης τους.
ΥΓ1. Με τούτα και μ” εκείνα, ασφαλώς, ο πρωθυπουργός απέφυγε να «απολογηθεί» και για το επτάμηνο της πρώτης διακυβέρνησης, της πολιτικής των μεταφερόμενων στην Ομόνοια μεταναστών που κατά την πρώην αρμόδια υπουργό Τασία Χριστοδουλοπούλου «λιάζονταν» ή «εξαφανίζονταν». Στο μεταξύ, συνεχίζει να μην έχει επεξεργαστεί πρόταση προς την Τουρκία για κοινές περιπολίες στο Αιγαίο, που να μη θέτει σε αμφισβήτηση το ελληνικό αφήγημα για το καθεστώς του Αιγαίου, ενώ υποτίθεται ακριβώς αυτό το αφήγημα των αποτρέπει από τη συνεκμετάλλευση. Φυσικά, όπως όλα είναι φλου, η κυβέρνηση δεν έχει τοποθετηθεί με σαφήνεια αν στηρίζει την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, που λόγω της συγκυρίας του προσφυγικού θα μπορούσε να αναβιώσει.
ΥΓ2. Χθες το πρωί, ξεπαγιασμένοι μετανάστες που διανυκτερεύουν στην πλατεία Βικτωρίας, κατέβηκαν στις αποβάθρες και στις ράγες του ηλεκτρικού αναζητώντας στοιχειώδη θαλπωρή, με αποτέλεσμα να διακοπεί η κυκλοφορία. Η πολιτική τού «όπως να ΄ναι», επενδυμένη με πρωτόγονο αντιευρωπαϊσμό και μπόλικη δήθεν εθνική υπερηφάνεια, εκτός των άλλων, έχει και πολλή υποκρισία.
Νοε 03, 2015
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου