του Ηλία Κανέλλη στο athina984.gr
Ο κουκουεδογενής χρονογράφος της κομματικής εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ, σύμβουλος κατά καιρούς του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, Θανάσης Καρτερός, το είχε διατυπώσει με σαφήνεια από τις 16/3/2014, στη στήλη του στην «Αυγή».
«Για τις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων υπάρχουν όχι απλώς ικανά στελέχη, αλλά και με δεδηλωμένη από τώρα θέληση να αναλάβουν τη διαχείριση ανθρώπων και πόρων. Στον τομέα αυτό μάλιστα παρατηρείται και μεγάλη κινητικότητα πρόθυμων τεχνοκρατών οι οποίοι είχαν θείο στη Μακρόνησο ή ξάδελφο στο Πολυτεχνείο».
Ο… νεοποτισμός (κατά την ανελλήνιστη ορολογία του Αρχηγού), της Αριστεράς, δηλαδή, δεν είναι κάτι καινούργιο. Για τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτονόητος – κι ας προσπαθούσε ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, όπως ο ψεύτης βοσκός, να καθησυχάσει τους δημόσιους υπαλλήλους, ότι αυτοί θα στελεχώσουν το κράτος κι ότι αυτός δεν θα καταφύγει στο σύστημα των μετακλητών υπαλλήλων (στο οποίο, για να είμαστε ειλικρινείς, κατέφευγαν όλα τα κόμματα του πελατειακού κρατισμού της μεταπολίτευσης, μηδέ της ΔΗΜΑΡ εξαιρουμένης, που στη συγκυβέρνηση των τριών είχε συμφωνήσει στην αναλογική μοιρασιά 4-2-1).
Τι κάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ; Τύποις, ό,τι και οι προηγούμενοι: στήνει ένα κομματικό κράτος, με στελέχη που μπορούν να επικαλεστούν καταθέσεις στο οστεοφυλάκιο του αριστερού μαρτυρολογίου – ΕΑΜίτες, εθελοντές του λεγόμενου Δημοκρατικού Στρατού, Μακρονησιώτες, πρόσωπα που καθαγίασε η μετεμφυλιακή πραγματικότητα.
Ο… νεοποτισμός (κατά την ανελλήνιστη ορολογία του Αρχηγού), της Αριστεράς, δηλαδή, δεν είναι κάτι καινούργιο. Για τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτονόητος – κι ας προσπαθούσε ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, όπως ο ψεύτης βοσκός, να καθησυχάσει τους δημόσιους υπαλλήλους, ότι αυτοί θα στελεχώσουν το κράτος κι ότι αυτός δεν θα καταφύγει στο σύστημα των μετακλητών υπαλλήλων (στο οποίο, για να είμαστε ειλικρινείς, κατέφευγαν όλα τα κόμματα του πελατειακού κρατισμού της μεταπολίτευσης, μηδέ της ΔΗΜΑΡ εξαιρουμένης, που στη συγκυβέρνηση των τριών είχε συμφωνήσει στην αναλογική μοιρασιά 4-2-1).
Τι κάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ; Τύποις, ό,τι και οι προηγούμενοι: στήνει ένα κομματικό κράτος, με στελέχη που μπορούν να επικαλεστούν καταθέσεις στο οστεοφυλάκιο του αριστερού μαρτυρολογίου – ΕΑΜίτες, εθελοντές του λεγόμενου Δημοκρατικού Στρατού, Μακρονησιώτες, πρόσωπα που καθαγίασε η μετεμφυλιακή πραγματικότητα.
Όσο γκροτέσκο και αν είναι το κείμενο του γραμματέα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλου, με το οποίο φρίττει και γελά ταυτόχρονα όλη η χώρα, στην ουσία ομολογεί με τη συναισθηματική-ηρωική γλώσσα της θυσίας που κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στην Αριστερά (η εφημερίδα «Αυγή», όπως παλαιότερα ο «Ριζοσπάστης», βρίθει από τέτοιου τύπου κείμενα, μακάρι να βρισκόταν ο ανθολόγος που θα τα αποθησαύριζε σε μια ενιαία έκδοση), ότι ο στόχος είναι το κράτος. Όπως συνέβαινε και με τους προηγούμενους;
Τύποις, επαναλαμβάνω, ναι. Στην ουσία, όχι. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, το κράτος δεν είναι απλώς το λάφυρο, είναι το μέσο για να εδραιωθεί στην εξουσία ένα καινούργιο καθεστώς. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, η βλέψη δεν είναι το πέρασμα από τη διακυβέρνηση, η συνέχεια, η εναλλαγή. Το αντίθετο. Οι πολιτικές της κυβέρνησης που σε λίγο συμπληρώνει ένα χρόνο είναι, σε γενικές γραμμές, πολιτικές ολοκληρωτικής κατίσχυσης επί των αντιπάλων της. Γι’ αυτό κυριαρχεί η ηθική σπίλωση του υπόλοιπου πολιτικού συστήματος, γι’ αυτό όσοι ασκούν δημοσίως κριτική αποκαλούνται διαπλεκόμενοι, γι’ αυτό υπάρχει τόση βιασύνη να εγκαθιδρυθεί ένα απολύτως ελεγχόμενο σύστημα πληροφόρησης, γι’ αυτό δεν έχουν τόση σημασία οι παραγωγικές επιχειρήσεις, η αριστεία, τα ανταγωνιστικά πανεπιστήμια, η καλλιτεχνική εξωστρέφεια – ένα αριστερό καθεστώς δεν έχει νόημα σε ένα πλαίσιο ελευθερίας όπως αυτή διασφαλίζεται στο θεσμικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι εγκλεισμικό ή, στην καλύτερη περίπτωση, ψάχνει ανάλογες συμμαχίες εντός της Ευρώπης την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει όπως αντιμετωπίζουν τα παράσιτα τους ξενιστές τους: ως τον τροφοδότη λογαριασμό της επιβίωσής τους.
Το δυστύχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ (και η πιστοποίηση της αποτυχίας των βλέψεών του) είναι ότι χωρίς την Ευρώπη το επίπεδο της χώρας θα βυθιζόταν σε απίστευτης καθυστέρησης επίπεδα – και προφανώς καμία νομενκλατούρα, παλιά ή καινούργια, δεν θα μπορούσε να επιβληθεί επί μιας γενικευμένης δυστυχίας χωρίς αυταρχισμό. Οι πρόβες αυταρχισμού, όμως, άγαρμπες και πριμιτίφ, απέτυχαν με κωμικοτραγικό τρόπο στο πρώτο επτάμηνο της διακυβέρνησης. Έμεινε όμως η εξουσία. Και όσο την έχουν ακόμα, οι συριζαίοι εννοούν να την ασκήσουν, μαζί με τα στελέχη τους και όσους θυσιάζουν στα ιερά εξαπτέρυγά τους.
Κάπως έτσι, ο γιος ενός πιπισιπή, που δούλεψε σε συστημικά ΜΜΕ «τα χρόνια της ευμάρειας», βρέθηκε στην κορυφή ενός κομματικού συστήματος εξουσίας, το οποίο θεωρεί ότι του ανήκει λόγω των ηρωικών παραδόσεων που μπορεί να ανακαλέσει.
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η αξία των συμβολισμών του αριστερού εξουσιαστή είναι ανάλογη των συμβόλων του εθνικόφρονος μεγαλοϊδεάτη Έλληνα: αφορούν ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, χρήσιμο ως υλικό χειραγώγησης, και μόνο. Ωστόσο, κάθε συμβολισμός έχει έναν εχθρό: την πραγματικότητα. Και δυστυχώς, η ελληνική πραγματικότητα σήμερα δεν ορίζεται από εξιδανικευμένα παρελθόντα αλλά από ένα περίπλοκο σύμπλεγμα προβλημάτων τα οποία η πολιτική δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο να τα σκεπάζει, χρειάζεται και να τα αντιμετωπίσει.
Και το εξουσιαστικό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί όχι να τα λύσει αλλά ούτε καν να τα καταλάβει. Γι’ αυτό πολύ σύντομα θα περιθωριοποιηθεί. Επειδή οι πολίτες δεν είναι κορόιδα να δίνουν λευκή επιταγή στις εξουσιαστικές νομενκλατούρες που δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα άλλο από τα εικονίσματα των παππούδων τους. Και από τους μύθους των πατεράδων τους.
Τύποις, επαναλαμβάνω, ναι. Στην ουσία, όχι. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, το κράτος δεν είναι απλώς το λάφυρο, είναι το μέσο για να εδραιωθεί στην εξουσία ένα καινούργιο καθεστώς. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, η βλέψη δεν είναι το πέρασμα από τη διακυβέρνηση, η συνέχεια, η εναλλαγή. Το αντίθετο. Οι πολιτικές της κυβέρνησης που σε λίγο συμπληρώνει ένα χρόνο είναι, σε γενικές γραμμές, πολιτικές ολοκληρωτικής κατίσχυσης επί των αντιπάλων της. Γι’ αυτό κυριαρχεί η ηθική σπίλωση του υπόλοιπου πολιτικού συστήματος, γι’ αυτό όσοι ασκούν δημοσίως κριτική αποκαλούνται διαπλεκόμενοι, γι’ αυτό υπάρχει τόση βιασύνη να εγκαθιδρυθεί ένα απολύτως ελεγχόμενο σύστημα πληροφόρησης, γι’ αυτό δεν έχουν τόση σημασία οι παραγωγικές επιχειρήσεις, η αριστεία, τα ανταγωνιστικά πανεπιστήμια, η καλλιτεχνική εξωστρέφεια – ένα αριστερό καθεστώς δεν έχει νόημα σε ένα πλαίσιο ελευθερίας όπως αυτή διασφαλίζεται στο θεσμικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι εγκλεισμικό ή, στην καλύτερη περίπτωση, ψάχνει ανάλογες συμμαχίες εντός της Ευρώπης την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει όπως αντιμετωπίζουν τα παράσιτα τους ξενιστές τους: ως τον τροφοδότη λογαριασμό της επιβίωσής τους.
Το δυστύχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ (και η πιστοποίηση της αποτυχίας των βλέψεών του) είναι ότι χωρίς την Ευρώπη το επίπεδο της χώρας θα βυθιζόταν σε απίστευτης καθυστέρησης επίπεδα – και προφανώς καμία νομενκλατούρα, παλιά ή καινούργια, δεν θα μπορούσε να επιβληθεί επί μιας γενικευμένης δυστυχίας χωρίς αυταρχισμό. Οι πρόβες αυταρχισμού, όμως, άγαρμπες και πριμιτίφ, απέτυχαν με κωμικοτραγικό τρόπο στο πρώτο επτάμηνο της διακυβέρνησης. Έμεινε όμως η εξουσία. Και όσο την έχουν ακόμα, οι συριζαίοι εννοούν να την ασκήσουν, μαζί με τα στελέχη τους και όσους θυσιάζουν στα ιερά εξαπτέρυγά τους.
Κάπως έτσι, ο γιος ενός πιπισιπή, που δούλεψε σε συστημικά ΜΜΕ «τα χρόνια της ευμάρειας», βρέθηκε στην κορυφή ενός κομματικού συστήματος εξουσίας, το οποίο θεωρεί ότι του ανήκει λόγω των ηρωικών παραδόσεων που μπορεί να ανακαλέσει.
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η αξία των συμβολισμών του αριστερού εξουσιαστή είναι ανάλογη των συμβόλων του εθνικόφρονος μεγαλοϊδεάτη Έλληνα: αφορούν ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, χρήσιμο ως υλικό χειραγώγησης, και μόνο. Ωστόσο, κάθε συμβολισμός έχει έναν εχθρό: την πραγματικότητα. Και δυστυχώς, η ελληνική πραγματικότητα σήμερα δεν ορίζεται από εξιδανικευμένα παρελθόντα αλλά από ένα περίπλοκο σύμπλεγμα προβλημάτων τα οποία η πολιτική δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο να τα σκεπάζει, χρειάζεται και να τα αντιμετωπίσει.
Και το εξουσιαστικό σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί όχι να τα λύσει αλλά ούτε καν να τα καταλάβει. Γι’ αυτό πολύ σύντομα θα περιθωριοποιηθεί. Επειδή οι πολίτες δεν είναι κορόιδα να δίνουν λευκή επιταγή στις εξουσιαστικές νομενκλατούρες που δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα άλλο από τα εικονίσματα των παππούδων τους. Και από τους μύθους των πατεράδων τους.
athina984.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου